நீதி 7

¹என் மகனே, நீ என்னுடைய வார்த்தைகளைக்காத்து,

²என்னுடைய கட்டளைகளையும் என்னுடைய போதகத்தையும் உன்னுடைய கண்மணியைப்போல் காத்துக்கொள்,

³அவைகளை உன்னுடைய விரல்களில் கட்டி,

⁴ஆசைவார்த்தைகளைப் பேசும் அந்நியப் பெண்ணாகிய ஒழுங்கீனமானவளுக்கு உன்னை விலக்கிக் காப்பதற்காக,

⁵ஞானத்தை நோக்கி, நீ என்னுடைய சகோதரி என்றும்,

⁶நான் என்னுடைய வீட்டின் ஜன்னல் அருகே நின்று,

⁷பேதையர்களாகிய வாலிபர்களுக்குள்ளே

⁸அவன் மாலைமயங்கும் சூரியன் மறையும் நேரத்திலும்,

⁹அவள் இருக்கும் தெருவிற்கு அடுத்த தெருவில் சென்று,

¹⁰அப்பொழுது இதோ, விபசாரியின் ஆடை ஆபரணம் தரித்த

¹¹அவள் வாயாடியும் அடங்காதவளுமானவள்;

¹²சிலவேளை வெளியிலே இருப்பாள், சிலவேளை வீதியில் இருப்பாள்,

¹³அவள் அவனைப் பிடித்து முத்தமிட்டு,

¹⁴சமாதான பலிகள் என்மேல் சுமந்திருந்தது,

¹⁵ஆதலால், நான் உன்னைச் சந்திக்கப் புறப்பட்டு,

¹⁶என்னுடைய மெத்தையை இரத்தினக் கம்பளங்களாலும்,

¹⁷என்னுடைய படுக்கையை வெள்ளைப்போளத்தாலும்

¹⁸வா, விடியற்காலைவரைக்கும் சந்தோஷமாக இருப்போம்,

¹⁹கணவன் வீட்டிலே இல்லை, தூரப்பயணம் போனான்.

²⁰பணப்பையைத் தன்னுடைய கையிலே கொண்டுபோனான்,

²¹தன்னுடைய மிகுதியான இனிய சொற்களால் அவனை வசப்படுத்தி,

²²உடனே அவன் அவள் பின்னே சென்றான்;

²³ஒரு குருவி தன்னுடைய உயிரை வாங்கும் கண்ணியை அறியாமல்

²⁴ஆதலால் பிள்ளைகளே, எனக்குச் செவிகொடுங்கள்;

²⁵உன்னுடைய இருதயம் அவளுடைய வழியிலே சாயவேண்டாம்;

²⁶அவள் அநேகரைக் காயப்படுத்தி, விழச்செய்தாள்;

²⁷அவளுடைய வீடு பாதாளத்திற்குப்போகும் வழி;