நீதிமொழி 7

¹என் மகனே, என் வார்த்தைகளைக் கைக்கொள்,

²என் கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்படி, அப்பொழுது நீ வாழ்வடைவாய்;

³அவற்றை உன் விரல்களில் நினைவூட்டலாகக் கட்டி,

⁴ஞானத்தை நோக்கி, “நீ என் சகோதரி” என்றும்,

⁵அவை உன்னை விபசாரியிடமிருந்தும்,

⁶நான் என் வீட்டின் ஜன்னல் அருகே நின்று

⁷அப்பொழுது அறிவில்லாத

⁸அவன் அந்த விபசாரி இருக்கும் தெருமுனைக்குச் சென்று,

⁹அது பொழுதுபட்டு மாலைமங்கி

¹⁰அப்பொழுது ஒரு பெண் வேசியின் உடை உடுத்தியவளாய்,

¹¹அவள் வாயாடியும் அடக்கமில்லாதவளுமாய் இருந்தாள்;

¹²அவள் ஒருமுறை வீதியிலும் பின்பு பொது இடங்களிலும் நிற்பாள்,

¹³அவள் அவனைக் கட்டிப்பிடித்து முத்தமிட்டு,

¹⁴“நான் என் வீட்டில் சமாதான பலிகளைச் செலுத்தி,

¹⁵அதினால் நான் உம்மைச் சந்திக்க வெளியே வந்தேன்;

¹⁶நான் எகிப்தின் பலவர்ண மென்பட்டுத் துணியை விரித்து

¹⁷நான் வெள்ளைப் போளத்தினாலும், சந்தனத்தினாலும்,

¹⁸வாரும், நாம் காலைவரை ஆழ்ந்த காதலில் மூழ்கியிருப்போம்;

¹⁹எனது கணவன் வீட்டில் இல்லை;

²⁰அவன் தனது பையில் பணத்தை நிரப்பிக்கொண்டு போனான்,

²¹இவ்வாறு அவள் தனது வசப்படுத்தும் வார்த்தையினால் அவனை மயக்கி,

²²உடனேயே அவன் அவளுக்குப் பின்னே போனான்;

²³தானாய் கண்ணிக்குள் பிடிபடும் பறவையைப் போலவும் அவன் போனான்;

²⁴ஆகையால் என் பிள்ளைகளே, எனக்குச் செவிகொடுங்கள்;

²⁵உங்கள் இருதயத்தை அவளுடைய வழிகளின் பக்கம் திரும்ப விடவேண்டாம்;

²⁶அவளால் வீழ்த்தப்பட்டுப் பலியானவர்கள் அநேகர்;

²⁷அவளுடைய வீடு பாதாளத்திற்குப் போகும் பெரும்பாதை;