சங்கீதம் 39

¹நான் சொன்னேன்: “நான் என் வழிகளைக் கவனித்து,

²நான் பேசாமல் ஊமையாயிருந்தேன்,

³என் உள்ளம் எனக்குள்ளே அனல் கொண்டது;

⁴“யெகோவாவே, என் வாழ்க்கையின் முடிவையும்,

⁵என் வாழ்நாட்களை நான்கு விரலளவாக்கினீர்;

⁶“மனிதன் வெறும் மாயையாகவே நடந்து திரிகிறான்;

⁷“ஆனாலும் யெகோவாவே, நான் எதற்காகக் காத்திருக்கிறேன்?

⁸என் மீறுதல்கள் எல்லாவற்றிலுமிருந்து என்னைக் காப்பாற்றும்;

⁹நான் மவுனமாயிருந்தேன்;

¹⁰உமது வாதையை என்னை விட்டகற்றும்;

¹¹பாவத்தினிமித்தம் நீர் மனிதர்களைக் கண்டித்துத் தண்டிக்கும்போது,

¹²“யெகோவாவே, என் மன்றாட்டைக் கேளும்;

¹³நான் இவ்விடத்தைவிட்டுப் பிரிந்து இல்லாமல் போகுமுன்னே,