சங்கீதம் 104

¹என் ஆத்துமாவே, யெகோவாவைத் துதி.

²யெகோவா ஆடையைப்போல ஒளியை அணிந்துள்ளார்;

³அவர் தமது மேலறைகளை மழைமேகங்களின் மேலாக அமைக்கிறார்;

⁴அவர் காற்றுகளைத் தமது இறைத்தூதுவர்களாவும்,

⁵அவர் பூமியை அதின் அடித்தளங்கள்மீது அமைத்தார்;

⁶உடையினால் மூடுவது போல் நீர் அதை ஆழ்கடலினால் மூடினீர்;

⁷ஆனாலும் உமது கண்டிப்பின்முன் வெள்ளம் விலகி ஓடியது;

⁸அவைகள் மலைகளுக்கு மேலாய் ஓடி,

⁹அவைகள் கடக்கமுடியாத ஓர் எல்லையை நீர் ஏற்படுத்தினீர்;

¹⁰அவர் நீரூற்றுகளை பள்ளத்தாக்குகளுக்கு தண்ணீர் பாய்ச்சும்படி செய்கிறார்;

¹¹அவை வெளியின் மிருகங்கள் அனைத்திற்கும் தண்ணீர் கொடுக்கின்றன;

¹²ஆகாயத்துப் பறவைகள் நீர்நிலைகளின் அருகே கூடு கட்டுகின்றன;

¹³அவர் தமது மேலறைகளிலிருந்து மலைகளுக்குத் தண்ணீர் பாய்ச்சுகிறார்;

¹⁴அவர் மந்தைகளுக்காகப் புல்லையும்,

¹⁵மனிதனுடைய இருதயத்தை மகிழ்ச்சியாக்கும் திராட்சை இரசத்தையும்,

¹⁶யெகோவாவினுடைய மரங்களுக்கு, அவர் நாட்டிய லெபனோனின் கேதுரு மரங்களுக்கு

¹⁷அங்கே பறவைகள் தம் கூடுகளைக் கட்டுகின்றன;

¹⁸உயர்ந்த மலைகள் காட்டாடுகளுக்குச் சொந்தமாயும்,

¹⁹காலங்களைக் குறிக்க அவர் நிலவைப் படைத்தார்;

²⁰நீர் இருளைக் கொண்டுவருகிறீர், அப்பொழுது இரவாகின்றது;

²¹சிங்கங்கள் தங்கள் இரைக்காகக் கர்ஜிக்கின்றன;

²²சூரியன் உதித்ததும் அவை ஒளிந்து ஓடுகின்றன;

²³அப்பொழுது மனிதன் தன் வேலைக்குப் போகிறான்;

²⁴யெகோவாவே, உமது செயல்கள் எண்ணற்றவை!

²⁵அங்கே விரிந்து பரந்த கடல் உண்டு;

²⁶அங்கே கப்பல்கள் இங்குமங்கும் போகின்றன;

²⁷நீர் அவைகளுக்கு உரிய நேரத்தில் உணவு கொடுப்பீர் என்று

²⁸நீர் அதை அவர்களுக்கு வழங்கும்போது,

²⁹நீர் உமது முகத்தை மறைக்கும்போது,

³⁰நீர் உமது ஆவியை அனுப்புகையில்,

³¹யெகோவாவின் மகிமை என்றென்றும் நிலைத்திருப்பதாக;

³²அவர் பூமியைப் பார்க்கும்போது அது நடுங்குகின்றது;

³³நான் என் வாழ்நாளெல்லாம் யெகோவாவைப் பாடுவேன்;

³⁴நான் யெகோவாவிடம் களிகூரும்பொழுது,

³⁵ஆனால் பாவிகள் பூமியிலிருந்து இல்லாமல் போவார்களாக;