சங்கீதம் 102

¹யெகோவாவே, என் மன்றாட்டைக் கேளும்;

²நான் துன்பத்தில் இருக்கும்போது

³என் நாட்கள் புகையைப்போல் மறைந்துபோகின்றன;

⁴என் இருதயம் புல்லைப்போல் உலர்ந்து கருகிப்போயிற்று;

⁵என் உரத்த பெருமூச்சினால்

⁶நான் ஒரு பாலைவன ஆந்தையைப்போல் இருக்கிறேன்;

⁷நான் நித்திரையின்றிப் படுத்திருக்கிறேன்;

⁸என் பகைவர் நாள்முழுவதும் என்னை நிந்திக்கிறார்கள்;

⁹நான் சாம்பலை உணவாகச் சாப்பிட்டு,

¹⁰உமது கடுங்கோபத்திற்கு உள்ளானேன்.

¹¹என் வாழ்நாட்கள் மாலைநேர நிழலைப் போன்றது;

¹²ஆனால் நீரோ யெகோவாவே, என்றென்றும் சிங்காசனத்தில் அமர்ந்திருக்கிறீர்;

¹³நீர் எழுந்து சீயோன்மேல் கருணை காட்டும்;

¹⁴சீயோனின் கற்கள் உமது பணியாளர்களுக்கு அருமையாய் இருக்கின்றன;

¹⁵நாடுகள் யெகோவாவினுடைய பெயருக்குப் பயப்படுவார்கள்;

¹⁶யெகோவா திரும்பவும் சீயோனைக் கட்டியெழுப்பி,

¹⁷ஆதரவற்றவர்களின் மன்றாட்டிற்கு அவர் பதிலளிப்பார்;

¹⁸இனிமேல் உருவாக்கப்படும் மக்கள் யெகோவாவை துதிக்கும்படி,

¹⁹“யெகோவா தமது உயர்ந்த பரிசுத்த இடத்திலிருந்து கீழே பார்த்தார்;

²⁰அவர் சிறையிருப்பவர்களின் வேதனைக் குரலைக் கேட்கவும்,

²¹ஆகையால் மக்களும் அரசுகளும்

²²சீயோனில் யெகோவாவினுடைய பெயரும்

²³யெகோவா என் வாழ்க்கைப் பாதையிலே என் பெலனை குறையப்பண்ணினார்;

²⁴அப்பொழுது நான் அவரிடம் உரைத்தது,

²⁵நீர் ஆதியிலே பூமிக்கு அஸ்திபாரங்களை அமைத்தீர்;

²⁶அவை அழிந்துபோகும், நீரோ நிலைத்திருப்பீர்;

²⁷நீரோ மாறாதவராய் நிலைத்திருக்கிறீர்,

²⁸உமது அடியாரின் பிள்ளைகள் உமது சமுதாயத்தில் குடியிருப்பார்கள்;