சங் 139

¹யெகோவாவே, நீர் என்னை ஆராய்ந்து,

²என்னுடைய உட்காருதலையும்

³நான் நடந்தாலும் படுத்திருந்தாலும் என்னைச் சூழ்ந்திருக்கிறீர்;

⁴என்னுடைய நாவில் சொல் உருவாகுமுன்னே,

⁵முற்புறத்திலும் பிற்புறத்திலும் நீர் என்னை நெருக்கி,

⁶இந்த அறிவு எனக்கு மிகுந்த ஆச்சரியமும்,

⁷உம்முடைய ஆவிக்கு மறைவாக எங்கே போவேன்?

⁸நான் வானத்திற்கு ஏறினாலும், நீர் அங்கே இருக்கிறீர்;

⁹நான் விடியற்காலத்துச் இறக்கைகளை எடுத்து,

¹⁰அங்கேயும் உமது கை என்னை நடத்தும்,

¹¹இருள் என்னை மூடிக்கொள்ளுமென்றாலும், இரவும் என்னைச் சுற்றி வெளிச்சமாக இருக்கும்.

¹²உமக்கு மறைவாக இருளும் இருளாக இருக்காது;

¹³நீர் என்னுடைய சிந்தையைக் கைக்கொண்டிருக்கிறீர்;

¹⁴நான் பிரமிக்கத்தக்க அதிசயமாக உண்டாக்கப்பட்டதால், உம்மைத் துதிப்பேன்;

¹⁵நான் ஒளிப்பிடத்திலே உண்டாக்கப்பட்டு,

¹⁶என்னுடைய கருவை உம்முடைய கண்கள் கண்டது;

¹⁷தேவனே, உமது ஆலோசனைகள் எனக்கு எத்தனை அருமையானவைகள்;

¹⁸அவைகளை நான் எண்ணப்போனால்,

¹⁹தேவனே, நீர் துன்மார்க்கனை அழித்தீரானால் நலமாக இருக்கும்;

²⁰அவர்கள் உம்மைக் குறித்துத் துன்மார்க்கமாகப் பேசுகிறார்கள்;

²¹யெகோவாவே, உம்மைப் பகைக்கிறவர்களை நான் பகைக்காமலும்,

²²முழுப்பகையாக அவர்களைப் பகைக்கிறேன்;

²³தேவனே, என்னை ஆராய்ந்து,

²⁴வேதனை உண்டாக்கும் வழி என்னிடத்தில் உண்டோ என்று பார்த்து,