புலம்பல் 3

¹அவருடைய கோபத்தின் பிரம்பினால்

²அவர் என்னை வெளியே துரத்தி,

³உண்மையாக, திரும்பதிரும்ப நாள்முழுவதும்

⁴எனது தசையையும் தோலையும் முதுமையடையும்படி செய்தார்,

⁵அவர், கசப்பும் கஷ்டமும்

⁶வெகுகாலத்திற்குமுன் இறந்தவர்களைப்போல்,

⁷நான் தப்பிவிடாதபடி அவர் என்னைச் சுற்றி வேலியடைத்தார்;

⁸நான் உதவிக்காகக் கூப்பிடும்போதோ,

⁹செதுக்கிய கற்களால் அவர் என் வழியைத் தடைசெய்திருக்கிறார்;

¹⁰பதுங்கியிருக்கும் கரடியைப்போலவும்,

¹¹அவர் என்னைப் பாதையிலிருந்து இழுத்து,

¹²அவர் தம்முடைய வில்லை வளைத்து,

¹³அவர் தன்னுடைய அம்புக் கூட்டிலிருந்த

¹⁴நான் என்னுடைய எல்லா மக்களுக்கும் ஒரு சிரிப்புக்குரிய பொருளானேன்;

¹⁵அவர் என்னை கசப்பினால் நிரப்பி,

¹⁶அவர் என் பற்களைச் சரளைக் கல்லினால் உடைத்தார்;

¹⁷நான் சமாதானத்தை இழந்திருக்கிறேன்;

¹⁸ஆகையால் நான் கூறினதாவது, “என் சீர்சிறப்பும், யெகோவாவிடம் நான் கொண்டிருந்த

¹⁹நான் எனது துன்பத்தையும், அலைச்சலையும்,

²⁰நான் அவைகளை நன்கு நினைவுகூருகிறேன்,

²¹ஆயினும் நான் இதை மனதில் கொண்டேன்.

²²அதாவது யெகோவாவின் பெரிதான அன்பினாலே நாம் அழிக்கப்படாமலிருக்கிறோம்.

²³உமது அன்பும் இரக்கமும் காலைதோறும் புதிதாயிருக்கின்றன;

²⁴நான் எனக்குள் சொல்லிக்கொள்கிறேன், “யெகோவாவே என் உரிமைப் பங்கு;

²⁵யெகோவாவிடம் எதிர்பார்ப்பு வைக்கிறவருக்கும்,

²⁶எனவே யெகோவாவின் இரட்சிப்புக்காக

²⁷இளைஞனாய் இருக்கும்போதே

²⁸யெகோவா தாமே அதை அவன்மேல் வைத்தபடியால்,

²⁹அவன் புழுதியில் தன் முகத்தைப் புதைக்கட்டும்,

³⁰அவன் தன்னை அடிப்பவனுக்குத் தன் மறு கன்னத்தைக் கொடுக்கட்டும்,

³¹ஏனென்றால், ஆண்டவரால் ஒருவரும்

³²அவர் துக்கத்தை வருவித்தாலும், அவர் இரக்கம் காண்பிப்பார்.

³³அவர் துன்பத்தையோ துக்கத்தையோ

³⁴நாட்டிலுள்ள சிறைக் கைதிகளையெல்லாம்

³⁵ஒருவனின் மனித உரிமைகளை

³⁶ஒரு மனிதனுக்கு நீதி வழங்கப்படாதிருப்பதையும்

³⁷யெகோவா உத்தரவிடாவிட்டால்,

³⁸பேரழிவு, நல்ல காரியங்கள் ஆகிய இரண்டும்

³⁹வாழ்கிற எந்த மனிதனும்,

⁴⁰ஆகவே நாங்கள் எங்கள் வழிகளை ஆராய்ந்து சோதிப்போம்,

⁴¹எங்கள் இருதயங்களையும், கைகளையும்

⁴²“நாங்கள் பாவம் செய்து கலகம் பண்ணினோம்,

⁴³“நீர் கோபத்தினால் உம்மை மூடிக்கொண்டு எங்களைப் பின்தொடர்ந்தீர்;

⁴⁴மேகத்தினால் நீர் உம்மை மூடிக்கொண்டிருப்பதால்,

⁴⁵நீர் எங்களை நாடுகளுக்குள்

⁴⁶“எங்கள் பகைவர்கள் யாவரும் தங்கள் வாயை விரிவாகத் திறந்து

⁴⁷எங்கள்மேல் பயங்கரமும் கண்ணியும்,

⁴⁸என் மக்கள் அழிக்கப்பட்டதனால்

⁴⁹என் கண்கள் ஓய்வின்றி,

⁵⁰பரலோகத்திலிருந்து யெகோவா

⁵¹என் நகரத்திலுள்ள பெண்களின் நிலைமையை நான் காண்கையில்,

⁵²காரணமின்றி எனக்குப் பகைவர்களாயிருந்தவர்கள்,

⁵³அவர்கள் என் வாழ்வை முடிக்க முயன்று,

⁵⁴வெள்ளம் என் தலையை மூடிக்கொண்டது.

⁵⁵யெகோவாவே, குழியின் ஆழத்திலிருந்து,

⁵⁶“ஆறுதலுக்காகக் கதறும் என் சத்தத்திற்கு உமது செவியை மூடிக்கொள்ளாதேயும்”

⁵⁷நான் உம்மை நோக்கிக் கூப்பிட்டபோது, நீர் என் அருகே வந்து,

⁵⁸யெகோவாவே, நீரே என் வழக்கை பொறுப்பேற்றீர்;

⁵⁹யெகோவாவே! எனக்குச் செய்யப்பட்ட தீமைகளை நீர் கண்டிருக்கிறீர்.

⁶⁰அவர்களுடைய பழிவாங்குதலின் ஆழத்தையும்,

⁶¹யெகோவாவே, அவர்களுடைய எல்லா அவமதிப்புகளையும்,

⁶²அதை என் பகைவர்கள் நாள்முழுவதும் இரகசியமாய்ப் பேசி,

⁶³அவர்களைப் பாரும்! உட்கார்ந்தாலும் நின்றாலும்,

⁶⁴யெகோவாவே, அவர்களுக்குத் தகுந்த பதில் செய்யும்.

⁶⁵அவர்களுடைய இருதயத்தின்மேல் திரைபோடும்,

⁶⁶கோபத்தோடு அவர்களைப் பின்தொடர்ந்து,