1Ya Ubangiji, Allahn da yake ramuwa,
2Ka tashi, ya Alƙalin duniya;
3Har yaushe mugaye, ya Ubangiji
4Suna ta yin maganganun fariya;
5Suna murƙushe mutanenka, ya Ubangiji;
6Suna kashe gwauraye da kuma baƙi;
7Suna ce, “Ubangiji ba ya gani;
8Ku mai da hankali, ku marasa azanci a cikin mutane;
9Shi da ya sa kunne ba don a ji ba ne?
10Shi da yake yi wa al’ummai horo ba ya hukunci ne?
11Ubangiji ya san tunanin mutum;
12Mai albarka ne mutumin da ka yi masa horo, ya Ubangiji,
13kana ba shi sauƙi a lokacin wahala,
14Gama Ubangiji ba zai ƙi mutanensa ba;
15Za a sāke kafa hukunci a kan adalci,
16Wane ne zai yi gāba da mugaye domina?
17Da ba don Ubangiji ya yi mini taimako ba,
18Sa’ad da na ce, “Ƙafata na santsi,”
19Sa’ad da alhini ya yi yawa a cikina,
20Zai yiwu kursiyin da ya cika da lalaci yă haɗa kai da kai,
21Sun yi ƙungiya tare a kan mai adalci
22Amma Ubangiji ya zama kagarata,
23Zai sāka musu saboda zunubansu