Zabura 31

¹A gare ka, ya Ubangiji, na nemi mafaka;

²Ka juye kunnenka gare ni,

³Da yake kai ne dutsena da kuma kagarata,

⁴Ka ’yantar da ni daga tarkon da aka sa mini,

⁵Cikin hannuwanka na miƙa ruhuna;

⁶Na ƙi waɗanda suke manne wa gumakan banza;

⁷Zan yi murna in kuma yi farin ciki a cikin ƙaunarka,

⁸Ba ka ba da ni ga abokin gāba ba

⁹Ka yi mini jinƙai, ya Ubangiji, gama ina cikin damuwa;

¹⁰Baƙin ciki ya rufe raina

¹¹Saboda dukan abokan gābana,

¹²An manta da ni sai ka ce na mutu;

¹³Gama nakan ji raɗe-raɗen mutane masu yawa;

¹⁴Amma na dogara gare ka, ya Ubangiji;

¹⁵Lokutana suna a hannuwanka;

¹⁶Bari fuskarka ta haskaka a kan bawanka;

¹⁷Kada ka bari in sha kunya, ya Ubangiji,

¹⁸Bari a rufe leɓunan ƙarairayinsu,

¹⁹Alherinka da girma yake,

²⁰Cikin inuwar kasancewarka ka ɓoye su

²¹Yabo ya tabbata ga Ubangiji,

²²Cikin tsorona na ce,

²³Ku ƙaunaci Ubangiji, dukanku tsarkakansa!

²⁴Ku yi ƙarfin hali ku kuma ƙarfafa,