Zabura 109

¹Ya Allah, wanda nake yabo,

²gama mugaye da masu ruɗu

³Da kalmomin ƙiyayya sun kewaye ni;

⁴A maimakon ƙauna sun sāka mini da zargi,

⁵Sun sāka mini alheri da mugunta,

⁶Ka naɗa mugun mutum yă yi hamayya da shi;

⁷Sa’ad da aka yi masa shari’a, bari a same shi da laifi,

⁸Bari kwanakinsa su zama kaɗan;

⁹Bari ’ya’yansa su zama marayu

¹⁰Bari ’ya’yansa su zama masu yawo suna bara;

¹¹Bari mai binsa bashi yă ƙwace dukan abin da yake da shi;

¹²Bari kada kowa yă yi masa alheri

¹³Bari duk zuriyarsa su mutu,

¹⁴Bari a tuna da laifin kakanninsa a gaban Ubangiji;

¹⁵Bari zunubansu su kasance a gaban Ubangiji kullum,

¹⁶Gama bai taɓa yin tunanin yin alheri ba,

¹⁷Yana jin daɗin la’antarwa,

¹⁸Ya sa la’antarwa kamar rigarsa;

¹⁹Bari tă zama kamar mayafin da aka ɗaura kewaye da shi,

²⁰Bari wannan yă zama sakayyar Ubangiji ga masu zargina,

²¹Amma kai, ya Ubangiji Mai Iko Duka,

²²Gama ni matalauci ne mai bukata kuma,

²³Na ɓace kamar inuwar yamma;

²⁴Gwiwoyina suna mutuwa saboda azumi;

²⁵Na zama abin dariya ga masu zargina;

²⁶Ka taimake ni, ya Ubangiji Allahna;

²⁷Bari su san cewa hannunka ne,

²⁸Za su iya la’anta, amma kai za ka sa albarka;

²⁹Masu zargina za su sha kunya

³⁰Da bakina zan ɗaukaka Ubangiji sosai;

³¹Gama yana tsaya a hannun damar mai bukata,