Zabura 104

¹Yabi Ubangiji, ya raina.

²Ubangiji ya naɗe kansa da haske kamar riga

³ya kafa ginshiƙan ɗakin samansa a kan ruwaye.

⁴Ya mai da iska suka zama ’yan saƙonsa

⁵Ya kafa duniya a kan tussanta;

⁶Ka rufe ta da zurfi kamar da riga

⁷Amma a tsawatawarka ruwaye suka gudu

⁸suka gudu a bisa duwatsu,

⁹Ka kafa iyakar da ba a iya tsallakawa;

¹⁰Ya sa maɓulɓulai suka zuba ruwa cikin kwaruruka;

¹¹Suna ba da ruwa ga dukan namun jeji;

¹²Tsuntsaye sarari suna sheƙunansu kusa da ruwan;

¹³Yana wa duwatsu banruwa daga ɗakinsa na sama;

¹⁴Yana sa ciyawa tă yi girma saboda shanu,

¹⁵ruwan inabi yakan sa zuciyar mutum tă yi murna,

¹⁶Ana yi wa itatuwan Ubangiji banruwa sosai,

¹⁷A can tsuntsaye suke sheƙunnansu;

¹⁸Manyan duwatsu na awakin jeji ne;

¹⁹Wata ne ke ƙididdigar lokuta,

²⁰Ka yi duhu, sai ya zama dare,

²¹Zakoki sun yi ruri sa’ad da suke farauta

²²Rana ta fito, sai suka koma shiru;

²³Mutum yakan tafi aikinsa,

²⁴Ina misalin yawan aikinka, ya Ubangiji!

²⁵Akwai teku, babba da kuma fāɗi,

²⁶A can jiragen ruwa suna kai komo,

²⁷Waɗannan duka suna dogara gare ka

²⁸Sa’ad da ba su da shi,

²⁹Sa’ad da ka ɓoye fuskarka,

³⁰Sa’ad da ka aika da Ruhunka,

³¹Bari ɗaukakar Ubangiji ta dawwama har abada;

³²shi wanda ya dubi duniya, sai ta razana,

³³Zan rera ga Ubangiji dukan raina;

³⁴Bari tunanina yă gamshe shi,

³⁵Amma bari masu zunubi su ɓace daga duniya