গীত 91

¹যি মানুহ সৰ্ব্বোপৰি জনাৰ আশ্রয়ত থাকে,

²তেওঁ যিহোৱাৰ বিষয়ে এই কথা ক’ব, “তেৱেঁই মোৰ আশ্ৰয় আৰু মোৰ দুর্গ;

³তেওঁ তোমাক ব্যাধৰ ফান্দৰ পৰা

⁴তেওঁ নিজৰ ডেউকাৰে তোমাক আবৰি ৰাখিব,

⁵তুমি ৰাতিৰ আতঙ্কলৈ;

⁶অন্ধকাৰত ঘূৰি ফুৰা মহামাৰীলৈ

⁷হয়তো তোমাৰ ওচৰে-পাজৰে ধ্বংস হ’ব হাজাৰ হাজাৰ লোক,

⁸তুমি কেৱল নিজ চকুৰে দেখা পাবা;

⁹‘হে প্ৰভু, হয়, তুমিয়েই মোৰ আশ্ৰয়!’91:9 কিয়নো তুমি যিহোৱাক তোমাৰ আশ্ৰয় কৰিলা।

¹⁰সেয়ে তোমালৈ কোনো বিপদ নঘটিব;

¹¹কিয়নো তোমাৰ সকলো পথত তোমাক ৰক্ষা কৰিবলৈ,

¹²তেওঁলোকে হাতেৰে তোমাক দাঙি ধৰিব,

¹³তুমি সিংহ আৰু সাপৰ ওপৰত ভৰি দিবা।

¹⁴কিয়নো তেওঁ মোক প্রেম কৰে, সেয়ে মই তেওঁক উদ্ধাৰ কৰিম;

¹⁵তেওঁ মোক মাতিব, তাতে মই তেওঁক উত্তৰ দিম;

¹⁶মই দীৰ্ঘ আয়ুস দি তেওঁক সন্তুষ্ট কৰিম;