গীত 90

¹হে প্ৰভু, পুৰুষে পুৰুষে তুমিয়েই আমাৰ বাসস্থান হৈ আহিছা।

²পৰ্ব্বতবোৰ উৎপন্ন হোৱাৰ আগেয়ে,

³তুমি মানুহক ধূলিলৈ উভটাই লৈ যোৱা;

⁴তোমাৰ দৃষ্টিত হাজাৰ বছৰ যেন পাৰ হোৱা যোৱাকালিৰ নিচিনা;

⁵তুমি মানুহক ধলৰ দৰে উটুৱাই লৈ যোৱা,

⁶ৰাতি পুৱালেই সেয়ে গজি বাঢ়িবলৈ ধৰে;

⁷তোমাৰ ক্ৰোধে আমাক গ্রাস কৰে,

⁸তুমি আমাৰ অপৰাধবোৰ তোমাৰ সন্মুখত থৈছা;

⁹তোমাৰ ভীষণ ক্ৰোধত আমাৰ দিনবোৰ হ্ৰাস হৈ যায়;

¹⁰আমাৰ আয়ুস মাত্র সত্তৰ বছৰ,

¹¹তোমাৰ ক্ৰোধৰ পৰাক্ৰম কোনে জানে?

¹²সেয়ে আমাৰ আয়ুসৰ কাল গণনা কৰিবলৈ তুমি আমাক শিকোৱা;

¹³হে যিহোৱা, আৰু কিমান কাল?

¹⁴পুৱাতে তোমাৰ গভীৰ প্রেমেৰে আমাক তৃপ্ত কৰা,

¹⁵যিমান দিন ধৰি তুমি আমাক দুখ দিলা আৰু,

¹⁶তোমাৰ দাসবোৰৰ আগত তোমাৰ কৰ্ম,

¹⁷আমাৰ ঈশ্বৰ যিহোৱাৰ দয়া আমাৰ ওপৰত থাকক;