1হে মোৰ মন, যিহোৱাৰ ধন্যবাদ কৰা;
2হে মোৰ মন, যিহোৱাৰ ধন্যবাদ কৰা,
3যি জনাই তোমাৰ সকলো অপৰাধ ক্ষমা কৰে,
4যি জনাই তোমাৰ জীৱন বিনাশৰ পৰা মুক্ত কৰে,
5যি জনাই উত্তম দ্রব্যৰে তোমাৰ মুখ তৃপ্ত কৰে,
6যিহোৱাই উচিত কাৰ্য কৰে;
7তেওঁ মোচিক নিজৰ পথবোৰ,
8যিহোৱা স্নেহশীল আৰু কৃপাময়। তেওঁ ক্ৰোধত ধীৰ আৰু দয়াত মহান।
9তেওঁ সদায় ধমকি দি নাথাকিব,
10তেওঁ আমাৰ পাপ অনুসাৰে আমালৈ কাৰ্য কৰা নাই,
11কিয়নো পৃথিৱীৰ পৰা আকাশ-মণ্ডল যিমান ওখ,
12পূৱৰ পৰা পশ্চিমলৈ যিমান দূৰ,
13বাপেকে নিজ সন্তানক স্নেহ কৰাৰ দৰে যিহোৱাই তেওঁলৈ ভয় ৰাখোঁতাসকলক স্নেহ কৰে;
14কিয়নো তেৱেঁই আমাৰ গঠন জানে, আমি যে ধূলি মাথোন, তাক তেওঁ সোঁৱৰণ কৰে।
15মানুহৰ আয়ুস তৃণৰ নিচিনা;
16ফুলৰ ওপৰেদি বতাহ বলিলেই ফুল সৰি নাইকিয়া হয়;
17কিন্তু যিহোৱাক ভয় কৰাসকলৰ ওপৰত তেওঁৰ দয়া অনাদিকালৰ পৰা অনন্তকাল পর্যন্ত থাকে,
18তেওঁলোকে যিহোৱাৰ ব্যৱস্থা মানি চলে আৰু তেওঁৰ আদেশবোৰ সোঁৱৰণ কৰি পালন কৰে।
19যিহোৱাই স্বৰ্গত নিজৰ সিংহাসন স্থাপন কৰিলে;
20হে যিহোৱাৰ দূতবোৰ, তোমালোক পৰাক্রমী বীৰ;
21হে যিহোৱাৰ বাহিনী সমূহ,
22হে যিহোৱাৰ সকলো নির্মিত বস্তু,