1হে মোৰ মন, যিহোৱাৰ ধন্যবাদ কৰা।
2বস্ত্ৰৰ দৰে তুমি নিজকে দীপ্তিৰে ঢাকিছা,
3তোমাৰ কক্ষৰ চটি-কাঠ তুমি জলৰাশিত স্থাপন কৰিছা;
4তুমি বতাহক তোমাৰ দূত104:4 নিজৰ দূতবোৰক বায়ুস্বৰূপ কৰে। কৰিছা;
5তুমি পৃথিৱীক তাৰ নিজৰ ভিত্তিমূলৰ ওপৰত স্থাপন কৰিছা;
6তুমি পৃথিৱীক কাপোৰেৰে ঢকাৰ দৰে গভীৰ জলেৰে ঢাকিছিলা।
7কিন্তু সেই জল সমূহ তোমাৰ ধমকিত পলাল;
8পৰ্ব্বতবোৰ ওখ হ’ল আৰু উপত্যকাবোৰ চাপৰ হ’ল;
9এইভাৱে তুমি পানীৰ সীমা স্থাপন কৰিলা,
10উপত্যকাবোৰত তুমিয়েই জুৰিবোৰ পঠাই দিয়া;
11সেইবোৰে সকলো বনৰীয়া পশুকে পান কৰিবলৈ পানী যোগায়;
12জুৰিবোৰৰ দাঁতিত আকাশৰ পক্ষীবোৰে বাহ লয়,
13তেওঁ আকাশৰ পৰা104:13 নিজৰ ওপৰ কোঁঠালিৰ পৰা পৰ্ব্বতবোৰত পানী সিঁচি দিয়ে;
14তুমিয়েই পশুৰ কাৰণে ঘাঁহ আৰু মানুহৰ কাৰণে শস্য উৎপন্ন হ’বলৈ দিয়া,
15যাতে মানুহৰ মনক আনন্দ দিয়া দ্রাক্ষাৰস,
16যিহোৱাৰ এনে গছবোৰে বৃষ্টিৰ প্রচুৰ পানী পায়;
17সেই গছবোৰত চৰাইবোৰে বাহ লয়, দেৱদাৰু গছবোৰত হাড়গিলাই ঘৰ সাজে।
18ওখ ওখ পৰ্ব্বতবোৰ বনৰীয়া ছাগৰ আবাস;
19ঋতু নিৰূপন কৰিবলৈ তুমি চন্দ্ৰ নিৰ্ম্মাণ কৰিলা;
20তুমি অন্ধকাৰ কৰিলে ৰাতি হয়;
21যুবা সিংহবোৰে চিকাৰ বিচাৰি গৰ্জ্জন কৰে;
22সূৰ্য উদয় হ’লে সিহঁত গুছি যায় আৰু নিজ নিজ গাতত শয়ন কৰে।
23মানুহে নিজৰ নিজৰ কামলৈ ওলাই যায়;
24হে যিহোৱা, তোমাৰ সৃষ্টিৰ কাৰ্য কিমান বহুমুখী!
25সৌৱা সমুদ্র, বৃহৎ আৰু বিস্তীর্ণ;
26তাৰ মাজত জাহাজবোৰ চলে;
27সিহঁত সকলোৱেই তোমাৰ অপেক্ষাত থাকে;
28তুমি সিহঁতক দিলে, সিহঁতে তাক তুলি লয়;
29তুমি মুখ লুকুৱালে, সিহঁত বিহ্বল হয়;
30তোমাৰ আত্মা পঠালেই সিহঁতৰ সৃষ্টি হয়,
31যিহোৱাৰ গৌৰৱ অনন্তকাল থাকক;
32তেওঁ পৃথিৱীলৈ দৃষ্টি কৰিলে, সেয়ে কম্পিত হয়:
33মই জীয়াই থাকোঁমানে যিহোৱাৰ উদ্দেশ্যে গান কৰিম;
34তেওঁৰ ওচৰত মোৰ ধ্যান মধুৰ হওক;
35পাপীবোৰ পৃথিৱীৰ পৰা উচ্ছন্ন হওক;