1মনৰ কল্পনা মানুহৰ;
2মানুহৰ সকলো পথ নিজৰ দৃষ্টিত শুদ্ধ;
3তোমাৰ কাৰ্যৰ ভাৰ যিহোৱাত সমৰ্পণ কৰা;
4যিহোৱাই সেই উদ্দেশ্যে সকলোকে সৃষ্টি কৰিলে;
5অহংকাৰী হৃদয়ৰ প্ৰত্যেক লোকক যিহোৱাই ঘিণ কৰে;
6বিশ্বাসযোগ্য আৰু নিৰ্ভৰযোগ্য চুক্তিৰ দ্বাৰাই অপৰাধৰ প্ৰায়শ্চিত্ত হয়,
7যেতিয়া কোনো লোকৰ আচৰণে যিহোৱাক সন্তুষ্ট কৰে,
8অন্যায়েৰে সৈতে অধিক আয়তকৈ
9মানুহে হৃদয়ত নিজৰ পথৰ বিষয়ে পৰিকল্পনা কৰে;
10ৰজাৰ ওঁঠত ঈশ্বৰীয় বাক্য থাকে;
11সঠিক তুলাচনী যিহোৱাৰ পৰা আহে;
12যেতিয়া ৰজাই বেয়া কৰ্ম কৰে, তেতিয়া কিছুমান অবজ্ঞা কৰিবলগীয়া বিষয় হয়,
13ন্যায় কথা কোৱা ওঁঠে ৰজাক আনন্দিত কৰে;
14ৰজাৰ ক্ৰোধ মৃত্যুৰ বাৰ্ত্তাবাহক স্বৰূপ;
15ৰজাৰ মুখমণ্ডলৰ উজ্জলতা জীৱন স্বৰূপ,
16সোণতকৈ প্রজ্ঞা লাভ কৰা কেনে উত্তম!
17ন্যায়পৰায়ণ লোকৰ ৰাজপথ পাপৰ পৰা আঁতৰি থাকে;
18বিনাশৰ আগত অহংকাৰ আহে,
19অহংকাৰী সকলৰ সৈতে লুটদ্ৰব্য ভাগ কৰি লোৱাতকৈ,
20যিসকলে শিক্ষা লাভ কৰি অনুশীলন কৰে, তেওঁলোকে মঙ্গল বিচাৰি পায়;
21যিজন হৃদয়েৰে জ্ঞানী, তেওঁক সুবিবেচক বুলি কোৱা হয়,
22বিবেচক লোকৰ বাবে সুবিবেচনা জীৱনৰ ভুমুকস্বৰূপ;
23জ্ঞানী লোকৰ হৃদয়ে তেওঁৰ মুখেৰে জ্ঞান প্রকাশ কৰে;
24সন্তোষজনক বাক্য মৌচাকৰ দৰে;
25এনে পথ আছে, যি মানুহৰ দৃষ্টিত শুদ্ধ;
26পৰিশ্ৰমী লোকৰ ক্ষুধাই তেওঁক পৰিশ্ৰম কৰায়;
27নিষ্কৰ্মা লোকে দুষ্কর্ম খান্দি উলিয়াই,
28উচ্ছৃঙ্খল লোকে বিবাদ সৃষ্টি কৰে;
29অত্যাচাৰী লোকে নিজৰ চুবুৰীয়াক মিছা কথা কয়;
30যিজনে চকু টিপিয়াই, তেওঁ অসৎ বিষয়ৰ পৰিকল্পনা কৰে।
31পকা চুলি গৌৰৱৰ মুকুট।
32ক্ৰোধত ধীৰ লোক বীৰতকৈ উত্তম;
33চিঠি-খেলৰ গুটি কোঁচত পৰে,