1তেতিয়া তৈমনীয়া ইলীফজে উত্তৰ কৰি ক’লে,
2কোনোৱে তোমাৰ লগত কথা ক’বলৈ আগবাঢ়িলে, তুমি বেজাৰ পাবা নে?
3চোৱা, তুমি অনেকক শিক্ষা দিছিলা,
4তোমাৰ বাক্যই উজুটি খাই পৰিব খোজালোককো ধৰি ৰাখিছিল,
5কিন্তু এতিয়া তোমালৈ এনে হোৱাত তুমি বেজাৰ পাইছা,
6ঈশ্বৰৰ প্ৰতি থকা ভয়েই জানো তোমাৰ বিশ্বাসভূমি নহয়?
7ভাবি চোৱাচোন, নিৰ্দ্দোষী হৈ কোনে কেতিয়া বিনষ্ট হৈছিল?
8মই দেখাত হ’লে, যিসকলে অধৰ্মৰ খেতি কৰে,
9ঈশ্বৰৰ নিশ্বাসৰ দ্বাৰাই সিহঁত বিনষ্ট হয়,
10সিংহৰ গৰ্জ্জন আৰু মৃগৰাজৰ গোঁজৰণি বন্ধ কৰা হয়,
11আহাৰৰ অভাৱত পশুৰাজে প্ৰাণত্যাগ কৰে;
12এটা কথা মোলৈ গুপ্তৰূপে আহিল;
13ৰাতি সপোন দেখোতে যেতিয়া ভাবনা আহে,
14তেতিয়া মোলৈ ভয় আৰু কম্পন আহিল;
15যেতিয়া মোৰ আগেদি এক ছাঁ পাৰ হৈ গ’ল;
16সেয়ে ৰৈ থাকিল, কিন্তু মই তাৰ আকৃতি নিশ্চয় কৰিব নোৱাৰিলোঁ;
17“ঈশ্বৰৰ সাক্ষাতে মৰ্ত্য জানো ধাৰ্মিক হ’ব পাৰে?
18চোৱা, ঈশ্বৰে নিজৰ দাসবোৰকো বিশ্বাস নকৰে,
19তেনেহলে যিসকলে মাটিৰ ঘৰত বাস কৰে,
20প্ৰভাত আৰু সন্ধিয়া কালৰ মাজত সিহঁতক গুড়ি কৰা যায়;
21সিহঁতৰ অন্তৰিক তম্বু-জৰী জানো সোলোকোৱা নাযায়?