1পাছত ইয়োবে মুখ মেলি তেওঁৰ জন্ম-দিনক শাও দিলে।
2ইয়োবে মাত লগাই ক’লে,
3যিদিনত মোৰ জন্ম হৈছিল, সেই দিন বিনষ্ট হওক,
4সেইদিন অন্ধকাৰময় হওক;
5অন্ধকাৰ আৰু মৃত্যুচ্ছায়াই তাক নিজৰ বুলি গ্ৰহণ কৰক;
6সেই ৰাতিক ঘোৰ অন্ধকাৰে ধৰক।
7চোৱা, সেই ৰাতি অসাৰ্থক হওক,
8দিনক শাও দিওঁতাবোৰে তাক শাও দিয়ক;
9সেইদিনৰ প্রভাতীয় তৰা যেন অন্ধকাৰ হৈ যায়।
10কিয়নো সি মোৰ মাতৃৰ গৰ্ভৰ দুৱাৰ বন্ধ নকৰিলে,
11মই কিয় গৰ্ভতে নমৰিলোঁ?
12কোলাই মোক কিয় ল’লে?
13কিয়নো সেয়ে নোহোৱা হ’লে, মই শুই শান্তি পালোহেঁতেন,
14তেতিয়া যিসকলে নিজৰ কাৰণে ধ্বংস-স্থান নিৰ্ম্মাণ কৰিছিল,
15অথবা সোণ থকা সেই ৰাজপুত্ৰ সকলৰ সৈতে থাকিব পাৰিলেহেঁতেন,
16বা গুপ্ত গৰ্ভস্ৰাবৰ দৰে মই একো নহলোঁহেঁতেন,
17সেই ঠাইত দুষ্টবোৰে আৰু উপদ্ৰৱ নকৰে;
18তাত বন্দীয়াৰসকলেও একেলগে নিৰাপদে থাকে;
19তাত সৰু কি বৰ সকলো একে;
20দুৰ্ভগীয়াক কিয় পোহৰ দিয়া যায়?
21তেওঁলোকে মৃত্যুলৈ অপেক্ষা কৰে, কিন্তু সেয়ে নাহে,
22কিয় পোহৰে তেওঁলোকক অধিক উল্লাস দিয়ে,
23যাৰ পথ গুপ্ত থাকে, আৰু ঈশ্বৰে যাৰ চাৰিওফালে বেৰা দিয়ে,
24কিয়নো মই খাবলৈ নৌপাওঁতেই মোৰ হুমুনিয়াহ আহে,
25কিয়নো মই যিহকে ভয় কৰোঁ, সেয়ে মোলৈ ঘটে,
26মোৰ সুখ নাই, শান্তি নাই, বিশ্ৰামো নাই,