1سپاس بر خداوند!
2کیست که بتواند تمام کارهای بزرگی را که خداوند انجام داده است بیان کند و شکر و سپاس او را آنچنان که باید و شاید، بجا آورد؟
3خوشا به حال آنانی که با انصاف هستند و همیشه آنچه را راست است انجام میدهند.
4ما نیز مانند اجداد خود گناه کردهایم؛ شرور و بدکار بودهایم.
5اجدادمان معجزات تو را در مصر درک ننمودند. آنها محبتهای تو را فراموش کردند و در کنار دریای سرخ از اطاعت تو سر باز زدند.
6اما تو، به خاطر نام خود، آنها را نجات دادی و بدین وسیله قدرت خود را آشکار ساختی.
7دریای سرخ را امر فرمودی و خشک گردید و بنیاسرائیل را هدایت کردی تا از میان دریا که همچون بیابان، خشک شده بود گذر کنند.
8آنها را از دست دشمنانشان رهانیدی و آزاد ساختی.
9همه دشمنان آنها در دریا غرق شدند و حتی یکی از آنها نیز زنده نماند.
10آنگاه قوم خداوند، به وعدههای او ایمان آوردند و او را با سرود ستایش کردند.
11ولی طولی نکشید که معجزاتش را فراموش کردند و بدون مشورت با او به راه خود ادامه دادند.
12آنها با خواستههای نفسانی خود، خدا را در صحرا امتحان کردند.
13خدا هم آنچه را که خواستند به ایشان داد، ولی آنها را به بیماری سختی مبتلا ساخت.
14بنیاسرائیل در صحرا به موسی و هارون، پیشوایان برگزیده خداوند، حسد بردند.
15آنگاه زمین دهان گشود و «داتان» و «ابیرام» را با خاندانشان فرو برد،
16و آتش از آسمان بر طرفداران ایشان افروخته شد و آن مردم شرور را سوزانید.
17بنیاسرائیل در دامنه کوه سینا بُتی گوساله شکل از طلا ساختند و آن را پرستش کردند.
18آنها به جای عبادت خدای پرجلال، مجسمه گاو را پرستش نمودند.
19آنگاه خداوند خواست ایشان را هلاک کند، ولی خادم برگزیده او موسی به شفاعت برخاست و التماس نمود که از نابود کردن آنها بگذرد.
20بنیاسرائیل نمیخواستند وارد سرزمین موعود شوند، چون به وعده خدا که گفته بود آن زمین را به ایشان میدهد، ایمان نداشتند.
21آنها در خیمههای خود پیوسته غرغر میکردند و به دستورهای خداوند گوش نمیدادند.
22از این رو، خداوند خواست ایشان را در صحرا نابود کند،
23و فرزندانشان را در سرزمینهای بیگانه پراکنده و آواره سازد.
24بنیاسرائیل در «فغور» به پرستش بت بعل پرداختند و از گوشت قربانیهایی که به بتهای بیجان تقدیم میشد، خوردند.
25با این رفتار خود، خشم خداوند را برانگیختند که به سبب آن بیماری وبا دامنگیر آنها شد.
26آنگاه «فینحاس» برخاسته، افراد مقصر را مجازات نمود و وبا قطع گردید.
27این کار نیک فینحاس در نزد خدا هرگز فراموش نخواهد شد و تمام نسلها او را به نیکی یاد خواهند کرد.
28بنیاسرائیل در کنار چشمهٔ «مریبه»، خداوند را خشمگین ساختند، چنانکه حتی موسی به خاطر آنها از ورود به سرزمین کنعان محروم شد.
29زیرا چنان موسی را به ستوه آوردند که او غضبناک شده، سخن ناشایست به زبان راند.
30آنها، قومهایی را که خداوند گفته بود از بین ببرند، نکشتند،
31بلکه با آنها وصلت نمودند و از کارهای بد ایشان پیروی کردند.
32بتهای آنها را پرستش نمودند و با این کار، خود را محکوم به مرگ کردند.
33اسرائیلیها، پسران و دختران خود را برای بتها قربانی کردند.
34خون فرزندان بیگناه خود را برای بتهای کنعان ریختند و زمین موعود را با خون آنها ناپاک ساختند.
35با این کارها، خود را آلوده کردند و به خدا خیانت ورزیدند.
36بنابراین، خشم خداوند بر بنیاسرائیل افروخته شد و او از آنها بیزار گردید.
37آنها را به دست قومهایی که از ایشان نفرت داشتند، سپرد تا بر آنها حکمرانی کنند.
38دشمنانشان بر آنها ظلم کردند و ایشان را خوار و ذلیل ساختند.
39خداوند بارها بنیاسرائیل را از دست دشمنانشان نجات بخشید، ولی آنها هر بار بر ضد او شوریدند و در گناهان خود بیشتر غرق شدند.
40با وجود این، هنگامی که فریاد برآوردند، خداوند به داد ایشان رسید و به درماندگی آنها توجه نمود.
41او وعدهای را که به ایشان داده بود، به یاد آورد و به سبب محبت فراوانش، آنها را مجازات نکرد.
42او دل اسیرکنندگان آنها را به رقت آورد تا به آنها رحم کنند.
43ای یهوه، خدای ما، ما را نجات ده. ما را از میان قومها جمع کن، تا نام مقدّس تو را سپاس گوییم و در ستایش تو فخر کنیم.
44متبارک باد یهوه، خدای اسرائیل، از ازل تا ابد. و همه مردم بگویند «آمین!»