1Вучэньне Этана Эзрахіта.
2Пра ласкі Твае, Госпадзе, буду сьпяваць вечна, з роду ў род абвяшчаць праўду Тваю вуснамі маімі,
3бо кажу: будзе навек пакладзена ласка, на нябёсах уцьвердзіў Ты праўду Тваю, калі сказаў:
4«Я склаў запавет з выбранцам Маім, прысягаўся Давіду, рабу Майму:
5навечна ўгрунтую семя тваё, і твой род уладжу навечна».
6І праславяць нябёсы дзівосныя дзеі Твае, Госпадзе, і праўду Тваю ў саборы сьвятых,
7бо хто на нябёсах дараўнаецца з Богам? хто паміж сынамі Божымі спадобніцца Госпаду?
8Грозны Бог у вялікім гурце сьвятых, грозны Ён усім, хто Яго атачае.
9Госпадзе, Божа сіл! хто моцны, як Ты, Госпадзе? І праўда Твая навокал Цябе.
10Ты валадарыш над лютасьцю мора; калі ўздымаюцца хвалі яго, Ты іх таймуеш.
11Ты скінуў Раава, як пабітага; моцнаю мышцай Тваёю расьсеяў ворагаў Тваіх.
12Твае - нябёсы і Твая - зямля; сусьвет, і што напаўняе яго, Ты заснаваў.
13Поўнач і поўдзень Ты стварыў; Фавор і Ярмон зь імя Твайго радуюцца.
14Моцная мышца Твая, дужая рука, высокая правіца Твая!
15Правасудзьдзе й істасьць - аснова трона Твайго; любасьць і праўда прад абліччам Тваім ходзяць.
16Дабрашчасны народ, які ведае трубны кліч! Яны ходзяць у сьвятле аблічча Твайго, Госпадзе;
17а зь імя Твайго радуюцца кожны дзень, і праўдаю Тваёю хваляцца,
18бо Ты акраса сілы іхняе, і добраю воляй Тваёю ўзвышаецца рог наш.
19Ад Госпада - шчыт наш, і ад Сьвятога Ізраілевага цар наш.
20Калісьці казаў Ты ва ўяве сьвятому Твайму і сказаў: «Я дапамог мужнаму, узьнёс абранца з народу.
21Я здабыў Давіда, раба Майго, сьвятым алеем Маім памазаў яго.
22Рука Мая будзе зь ім, і мышца Мая ўмацуе яго.
23Вораг не пераможа яго, і сын беззаконьня ня ўцісьне яго.
24Скрышу перад ім ворагаў ягоных, і паб'ю ненавісьнікаў ягоных,
25і праўда Мая і ласка Мая зь ім, і Маім імем узвысіцца рог ягоны,
26і пакладу на мора руку ягоную, і на рэкі - правіцу ягоную
27Ён будзе клікаць мяне: Ты Бацька мой, Бог мой і цьвярдыня ратунку майго.
28І Я зраблю яго першынцам, вышэйшым за цароў зямных,
29навек захаваю яму ласку Маю, і запавет Мой зь ім будзе правільны.
30І прадоўжу навечна семя ягонае, і ягоны трон - як дні неба.
31Калі сыны ягоныя пакінуць закон Мой, і ня будуць хадзіць паводле наказаў Маіх;
32калі парушаць пастановы Мае, і загадаў Маіх не захаваюць:
33наведаю жазлом беззаконьне іхняе, і ўдарамі - няпраўду іхнюю;
34а ласкі Маёй не пазбаўлю яго, і не зьмяню ісьціны Маёй.
35Не парушу запавету Майго, і не памяняю таго, што выйшла з вуснаў Маіх,
36Аднойчы прысягнуў сьвятасьцю Маёю: а ці зманю Давіду?
37Семя ягонае будзе вечна, і трон ягоны, як сонца, прада Мною;
38вечна будзе цьвёрды, як месяц, і сьведка праўдзівы на нябёсах».
39Але Ты адкінуў і пагардзіў, угневаўся на памазанца Твайго;
40занядбаў запавет з рабом Тваім, кінуў на зямлю вянок ягоны;
41разбурыў усе агароджы ягоныя, абярнуў у руіны крэпасьці ягоныя.
42Рабуюць яго ўсе, хто праходзіць дарогаю; пасьмешышчам стаўся ён суседзям сваім.
43Ты ўзвысіў правіцу супраціўцаў ягоных, парадаваў усіх ворагаў ягоных.
44Ты павярнуў назад лязо меча ягонага, і не ўмацаваў яго ў бітве;
45адабраў у яго бляск, і трон ягоны скінуў долу;
46скараціў дні маладосьці ягонай, і пакрыў яго сорамам».
47Дакуль, Госпадзе, будзеш хавацца няспынна, будзе палаць лютасьць Твая, як вагонь?
48Прыгадай, які век мой: на якую марноту стварыў Ты ўсіх сыноў чалавечых?
49Хто зь людзей жыў - і ня бачыў сьмерці, выбавіў душу сваю ад рукі апраметнай?
50Дзе ранейшыя міласьці Твае, Госпадзе? Ты прысягаў Давіду ісьцінай Тваёю.
51Прыгадай, Госпадзе, паганьбеньне рабоў Тваіх, якое нашу я ў нетрах маіх ад усіх моцных народаў,
52як бэсьцяць ворагі Твае, Госпадзе, як няславяць сьляды памазанца Твайго.
53Дабраславёны Гасподзь навечна! Амін, амін!