1І гаварыў далей Эліуй і сказаў:
2пачакай мяне крыху, і я пакажу табе, што я маю яшчэ што сказаць за Бога.
3Пачну мае разважаньні здалёку і аддам справядлівасьць Садзецелю майму,
4бо словы мае сапраўды не мана: перад табою - дасканалы ў пазнаньні.
5Вось, Бог магутны і не пагарджае моцнага сілаю сэрца;
6Ён не падтрымлівае бязбожных і аддае належнае прыгнечаным;
7Ён не адварочвае вачэй Сваіх ад праведнікаў, а з царамі назаўсёды садзіць іх на троне, і яны ўзвышаюцца.
8Калі ж яны закаваныя ў ланцугі і трымаюцца ў аковах гароты,
9дык Ён паказвае ім на дзеі іхнія і на беззаконьні іхнія, бо яны памножыліся,
10і адчыняе ім вуха дзеля настаўленьня на розум і кажа ім, каб яны адхінуліся ад бязбожнасьці.
11Калі паслухаюцца і будуць служыць Яму, дык правядуць дні свае ў дабрадзенстве і гады свае ў радасьці;
12калі ж не паслухаюцца, дык загінуць ад стралы і памруць у неразумстве.
13А крывадушнікі пестуюць у сэрцы гнеў і не заклікаюць Яго, калі Ён замыкае іх у ковы;
14таму і душа іхняя памірае ў маладосьці і жыцьцё іхняе з блуднікамі.
15Ён ратуе беднага ад бяды ягонай і ва ўціску адчыняе вуха яму.
16І цябе вывеў бы Ён зь цясноцьця на прастору, дзе няма сьціску, і тое, што пастаўляецца на стол твой, было б напоўнена тлушчам;
17але ты перапоўнены думкамі бязбожных: меркаваньні іх і асуда - блізкія.
18Хай не пакарае цябе гнеў Божы караю! Вялікі выкуп ня выратуе цябе.
19Ці дасьць Ён якую цану твайму багацьцю? Не, - ні золату і ніякаму скарбу.
20Не жадай той ночы, калі народы вынішчаюцца на месцы сваім.
21Сьцеражыся, ня схіляйся да бязбожнасьці, якую ты паставіў над пакутаю.
22Бог высокі магутнасьцю Сваёю, і хто такі, як Ён, настаўнік?
23Хто пакажа Яму шлях Ягоны: хто можа сказаць: Ты робіш несправядліва?
24Памятай пра тое, каб узвышаць дзеі Ягоныя, якія людзі бачаць.
25Усе людзі могуць бачыць іх, чалавек можа бачыць іх здалёк.
26Вось, Бог вялікі, і мы ня можам спазнаць Яго; лік гадоў Ягоных недасьледны.
27Ён забірае кроплі вады; яны ў мностве выліваюцца дажджом:
28з хмараў капаюць і выліваюцца зьлівай на людзей.
29Хто можа таксама спасьцігнуць прыцягненьне воблакаў, трэск намёта Ягонага?
30Вось, Ён распасьцірае над ім сьвятло Сваё і пакрывае дно мора.
31Адтуль Ён судзіць народы, дае багата ежы.
32Ён трымае ў далонях Сваіх маланку і загадвае ёй, каго біць.
33Трэск яе дае знак пра яе; жывёлы таксама адчуваюць, што адбываецца.