গীত 141

¹হে যিহোৱা, মই তোমাক মাতিছো;

²মোৰ প্ৰাৰ্থনা তোমাৰ আগত সুগন্ধি ধূপৰ দৰে হওঁক,

³হে যিহোৱা, মোৰ মুখৰ আগত তুমি ৰখীয়া ৰাখা,

⁴কোনো মন্দ বিষয়ত মোৰ মন প্রবৃত্ত নকৰিবা,

⁵ধাৰ্মিক লোকে মোক প্ৰহাৰ কৰক, সেয়া মোৰ বাবে এক দয়া হ’ব;

⁶তেওঁলোকৰ শাসক সকলক ওখ পর্বতৰ ওপৰৰ পৰা তললৈ পেলোৱা হ’ব,

⁷মানুহে হাল বাই যেনেকৈ মাটি ভাঙে,

⁸কিন্তু হে মোৰ ঈশ্বৰ যিহোৱা, মোৰ চকু তোমাৰ ফালেই আছে;

⁹তেওঁলোকে মোৰ কাৰণে যি জাল পাতিছে,

¹⁰দুষ্ট লোক তেওঁলোকৰ নিজৰ জালত নিজেই পৰক,