1যি হওক, হে ইয়োব, মিনতি কৰোঁ, মোৰ কথা শুনা,
2চোৱা, মই এতিয়া মুখ মেলিলোঁ;
3মোৰ বাক্যই মোৰ মনৰ সৰলতা প্ৰকাশ কৰিব,
4ঈশ্বৰৰ আত্মাইহে মোক নিৰ্ম্মাণ কৰিলে,
5তুমি যদি পাৰা, তেন্তে মোক উত্তৰ দিয়া;
6চোৱা, ঈশ্বৰৰ দৃষ্টিত মইও তোমাৰ নিচিনা;
7চোৱা, মোৰ ভয়ানকতাই তোমাক ভয় নলগাব,
8বাস্তৱিক তুমি মোৰ কাণে শুনাকৈ কথা কলা;
9তুমি কলা, “মই শুচি, মই নিৰপৰাধী,
10চোৱা, তেওঁ মোৰ অহিতে ছিদ্ৰ বিচাৰে,
11তেওঁ মোৰ ভৰি কুন্দাত বন্ধ কৰিছে;
12চোৱা, মই তোমাক উত্তৰ দিওঁ,
13তুমি তেওঁৰে সৈতে কিয় বিবাদ কৰিছা?
14তথাপি ঈশ্বৰে এক প্ৰকাৰে কথা কয়, এনে কি, দুই প্ৰকাৰেও কথা কয়;
15যেতিয়া মানুহবিলাক ঘোৰ নিদ্ৰাত মগ্ন হৈ শয্যাত পৰি টোপনি যায়,
16এই দৰে, মানুহক কু-কাৰ্যৰ পৰা এৰুৱাবৰ নিমিত্তে,
17গাৰ পৰা তাৰ জীৱাত্মা ৰক্ষা কৰিবৰ নিমিত্তে,
18তেওঁ সেই সময়ত মানুহৰ কাণ মুকলি কৰি দিয়ে,
19সি নিজ শয্যাত বেদনাৰ দ্বাৰাই শাস্তি পায়,
20তাতে তাৰ প্ৰাণে আহাৰ ঘিণ কৰে,
21তাৰ মাংস ক্ষয় পায় অদৃশ্য হয়,
22এনে কি, তাৰ জীৱাত্ম গাতৰ ওচৰ চাপে,
23মানুহক যথাৰ্থ পথ দেখুৱাবৰ নিমিত্তে,
24তেন্তে তেওঁ তালৈ কৃপা কৰি কব,
25তাৰ গা লৰাত্কৈয়ো চিকণ হব;
26সি ঈশ্বৰৰ আগত প্ৰাৰ্থনা কৰিলে, তেওঁ তালৈ প্ৰসন্ন হব;
27সি মানুহৰ আগত গীত গাই কব,
28গাতলৈ যোৱাৰ পৰা তেওঁ মোৰ জীৱাত্মা মুক্ত কৰিলে,
29চোৱা, মানুহক জীৱন স্বৰূপ পোহৰেৰে আলোকিত কৰিবৰ নিমিত্তে,
30ঈশ্বৰে মনুষ্যে সৈতে এই সকলো ব্যৱহাৰ দুবাৰ,
31হে ইয়োব, মন দিয়া, মোৰ কথা শুনা;
32যদি তোমাৰ কিবা কব লগা আছে, তেন্তে মোক উত্তৰ দিয়া;
33যদি নাইহে, তেন্তে মোলৈ কাণ পাতি, মনে মনে থাকা; মই তোমাক জ্ঞান শিক্ষা দিওঁ।