1তেতিয়া ইয়োবে পুনৰায় উত্তৰ কৰি ক’লে,
2তোমালোকে মন দি মোৰ কথা শুনা;
3অলপ সহন কৰা, ময়ো কওঁ;
4মই লোকৰ নামত অভিযোগ কৰিম নে?
5তোমালোকে মোলৈ চাইছা আৰু আচৰিত মানিছা,
6যেতিয়া মই মোৰ কষ্টৰ বিষয়ে ভাবো,
7দুষ্টবোৰ কিয় জীয়াই থাকে?
8সিহঁতৰ বংশ সিহঁতৰ সন্মুখত সিহঁতৰ লগত থাকে;
9সিহঁতৰ ঘৰবোৰ ভয় নোপোৱাকৈ শান্তিৰে থাকে,
10সিহঁতৰ ষাঁড় গৰুবোৰে সংগম কৰিলে সেয়ে নিষ্ফল নহয়;
11সিহঁতে নিজ নিজ শিশুবোৰক মেৰৰ জাকৰ দৰে বাহিৰলৈ উলিয়াই দিয়ে;
12সিহঁতে খঞ্জৰী আৰু বীণা বজাই গান গায়,
13সিহঁতে সুখেৰে নিজ নিজ দিন কটায়;
14তথাপি সিহঁতে ঈশ্বৰক কয়, “তুমি আমাৰ পৰা দূৰ হোৱা;
15সৰ্ব্বশক্তিমান জনানো কোন যে, আমি তেওঁৰ সেৱা কৰিম?
16চোৱা, সিহঁতৰ মঙ্গল সিহঁতৰ হাতৰ দ্বাৰাই নহয়;
17দুষ্টবোৰৰ প্ৰদীপ নো কিমানবাৰ নুমুউৱা হয়?
18কিমানবাৰ সিহঁত বতাহৰ আগত খেৰৰ নিচিনা,
19তোমালোকে কোৱা, “ঈশ্বৰে তাৰ সন্তানবোৰলৈ তাৰ অধৰ্ম সাঁচি থয়”।
20তাৰ নিজ চকুৱেই তাৰ সৰ্ব্বনাশ চাওক, আৰু
21কিয়নো, তাৰ মাহ কেইটা ওৰ পৰিলে হ’ল,
22যি জনাই উৰ্দ্ধবাসীসকলৰো বিচাৰ কৰে,
23সকলোৱে ভাবে শান্তিৰে আৰু নিশ্চিন্তে থাকিম,
24তাৰ গাখীৰৰ পাত্ৰবোৰ গাখীৰেৰে পৰিপূৰ্ণ,
25আন কোনোৱে মনত তিতা লাগি মৰে;
26সিহঁত দুয়ো একেলগে ধুলিত শোৱে,
27চোৱা, মই তোমালোকৰ মনৰ ভাব জানিছোঁ;
28কিয়নো তোমালোকে কৈছা, “সেই ডাঙৰীয়াৰ ঘৰ ক’ত?
29তোমালোকে পথিকবিলাকক সোধা নাই নে?
30দুষ্টই বিপদৰ দিনত ৰক্ষা পায়, আৰু ক্ৰোধৰ দিনত তাক আঁতৰাই নিয়া হয়,
31তাৰ আচৰণৰ কথা তাৰ মুখৰ আগত কোনে ক’ব?
32তথাপি তাক মৈদামলৈ নিয়া হ’ব,
33আৰু উপত্যকাৰ চপৰাবোৰ তালৈ লঘু যেন বোধ হব;
34তেন্তে তোমালোকে কেনে অনৰ্থক শান্ত্বনা দিছা!