ইয়ো 17

¹মোৰ উশাহ বিকৃত হৈছে, মোৰ দিনৰ অন্ত পৰিছে;

²নিশ্চয়ে ঠাট্টা কৰোঁতাবোৰ মোৰ ওচৰত আছে,

³বিনয় কৰোঁ, তুমি মোৰ নিৰ্দ্দোষীতা প্ৰকাশ কৰাৰ এটা চিন থোৱা;

⁴কিয়নো তুমি এওঁলোকৰ চিত্ত জ্ঞানৰ পৰা আঁৰ কৰিছা;

⁵যিকোনোৱে নিজ বন্ধুক লুটদ্ৰব্য স্বৰূপে সমৰ্পণ কৰে,

⁶তেওঁ মোক লোকসকলৰ আগত দৃষ্টান্ত কৰিলে;

⁷মনৰ বেজাৰত মোৰ চকু নিস্তেজ হ’ল,

⁸ইয়াতে সৰল আচৰণ কৰোঁতাবোৰে আচৰিত মানিব,

⁹তথাপি ধাৰ্মিকে নিজ পথত চলি থাকিব;

¹⁰কিন্তু আহাঁ, তোমালোক সকলোৱে পুনৰায় আৰম্ভ কৰা;

¹¹মোৰ দিন কেইটা গ’ল, মোৰ অভিপ্ৰায় শেষ হৈছে,

¹²সেই মানুহবোৰ বিদ্ৰূপকাৰী, সিহঁতে ৰাতিক দিনলৈ ৰূপান্তৰিত কৰে,

¹³যদি চিয়োলেই মোৰ ঘৰ হ’ব বুলি মই অপেক্ষা কৰিছোঁ,

¹⁴যদি মই গাতক মোৰ পিতৃ,

¹⁵তেনেহ’লে মোৰ আশা ক’ত?

¹⁶আশাৰ সৈতে নামি গৈ মই চিয়োলৰ দুৱাৰমুখ পাম