Hioba 30

¹Ale teraz śmieją się ze mnie młodsi ode mnie, ci, których ojców nie uznałbym za godnych, by postawić ich z psami swojej trzody.

²Na cóż by mi się przydała siła ich rąk, u których zginęła starość?

³Byli samotni z powodu niedostatku i głodu i uciekali na pustkowie ciemne, jałowe i spustoszone.

⁴Zrywają sobie malwę przy krzakach i korzenie jałowcowe na pokarm.

⁵Wygnano ich spośród

⁶Tak że musieli mieszkać w rozpadlinach dolin, w jaskiniach podziemnych i skałach.

⁷Między krzakami ryczeli, gromadzili się pod pokrzywami.

⁸Ale teraz jestem

⁹Brzydzą się mną i oddalają się ode mnie, nie wstydzą się pluć mi w twarz.

¹⁰A ponieważ on rozluźnił mój sznur i upokorzył mnie, oni też rzucili przede mnie wędzidło.

¹¹Po

¹²Popsuli moją ścieżkę i przyczynili się do mojej nędzy, a nie mają pomocnika.

¹³Napadli

¹⁴Strach obrócił się przeciwko mnie, ściga moją duszę jak wiatr. Moje szczęście przemija jak chmura.

¹⁵A teraz rozpływa się we mnie moja dusza, ogarnęły mnie dni cierpienia;

¹⁶W nocy ból przeszywa moje kości, a moje żyły nie mają odpoczynku.

¹⁷Z powodu wielkiego cierpienia zmieniła się moja szata i ściska mnie jak kołnierz mej tuniki.

¹⁸Wrzucił mnie w błoto, stałem się podobny do prochu i popiołu.

¹⁹Wołam do ciebie, ale nie słuchasz mnie; staję, a na mnie nie patrzysz.

²⁰Stałeś się dla mnie okrutny, sprzeciwiasz mi się swoją mocną ręką.

²¹Unosisz mnie na wietrze

²²Wiem bowiem, że wydasz mnie na śmierć i do domu przeznaczonego dla wszystkich żyjących.

²³Do grobu jednak nie ściągnie

²⁴Czy nie płakałem nad strapionym? Czy moja dusza nie smuciła się nad ubogim?

²⁵Gdy oczekiwałem dobra, oto przyszło zło; a gdy spodziewałem się światła, przyszła ciemność.

²⁶Moje wnętrze zawrzało

²⁷Chodzę sczerniały,

²⁸Stałem się bratem smoków, a towarzyszem młodych strusiów.

²⁹Moja skóra poczerniała na mnie i moje kości są spalone od gorączki.

³⁰Moja harfa zamieniła się w lament, a mój flet – w głos płaczących.