1Wtedy Bildad z Szuach odpowiedział:
2Kiedy wreszcie położycie kres tym słowom? Pomyślcie, potem będziemy mówić.
3Czemu uważacie nas za bydło? Czemu jesteśmy obrzydliwi w waszych oczach?
4Ty, który szarpiesz gniewem swą duszę – czy z twojego powodu będzie opuszczona ziemia i skały będą przesunięte ze swego miejsca?
5Tak, światło niegodziwych zgaśnie, a iskra jego ognia już nie zaświeci.
6Światło jego przybytku się zaćmi i jego pochodnia nad nim zagaśnie.
7Kroki jego siły będą skrępowane, jego własna rada powali go.
8Jego nogi bowiem zawiodą go w sieć, chodzi po sidłach.
9Sidło uchwyci go za piętę i przemoże go łupieżca.
10Sidło dla niego ukryte jest w ziemi, a pułapka na niego – na drodze.
11Zewsząd będą go przerażać strachy, ścigają go na każdym kroku.
12Głód osłabi jego siły i zniszczenie
13Pożre żyły jego skóry, pierworodny śmierci pożre jego członki.
14Jego ufność będzie wykorzeniona z jego namiotu i zostanie on przyprowadzony do króla strachów.
15Od spodu uschną jego korzenie, a z wierzchu będzie obcięta jego gałąź.
16Pamięć o nim zginie z ziemi, a jego imienia nie
17Wypędzą go ze światła do ciemności i wyrzucą go z okręgu świata.
18Nie będzie miał syna ani wnuka pośród swego ludu i nikt nie pozostanie w jego mieszkaniach.
19Ci, którzy przyjdą po nim, osłupieją na jego dzień, tak jak poprzednich ogarnął strach.
20Takie są mieszkania niegodziwych i takie jest miejsce tego, który nie zna Boga.