1Kto jest mądrym człowiekiem? Kto zna wyjaśnienie rzeczy? Mądrość człowieka rozjaśnia jego oblicze i odmienia srogość jego twarzy.
2Nie spiesz się z odejściem sprzed jego oblicza ani nie upieraj się przy złej sprawie. Czyni bowiem wszystko tak, jak mu się podoba.
3Gdzie słowo króla, tam i jego moc. Któż mu powie: Co czynisz?
4Kto przestrzega przykazania, nie zazna niczego złego. A serce mądrego zna czas i sąd.
5Na każdą sprawę jest czas i sąd, dlatego wielkie nieszczęście trzyma się człowieka.
6Nie wie bowiem, co będzie. Kto mu oznajmi, kiedy
7Nie ma człowieka, który miałby władzę nad duchem, żeby powstrzymać ducha, ani moc nad dniem śmierci. Nie ma też zwolnienia z tego boju, a niegodziwych nie wybawi ich niegodziwość.
8To wszystko widziałem, gdy zwróciłem swoje serce do każdego dzieła, którego się dokonuje pod słońcem.
9Widziałem więc niegodziwych pogrzebanych, którzy przychodzili do miejsca świętego i odchodzili z niego, a zapomniano o nich w mieście, gdzie tak czynili. I to również jest marnością.
10Ponieważ wyroku za zły czyn nie wykonuje się od razu, serce synów ludzkich jest w nich zawzięte
11I chociaż grzesznik po stokroć czyni zło i jego dni się przedłużą, to jednak wiem, że szczęści się tym, którzy boją się Boga, którzy się boją jego oblicza.
12Ale niegodziwemu nie szczęści się i nie przedłuży on swoich dni,
13Jest też marność, która się dzieje na ziemi: są
14Chwaliłem więc radość,
15Gdy zwróciłem swoje serce na to, aby poznać mądrość i rozważać sprawy, jakie się dzieją na ziemi, z powodu których oczy
16Wówczas zobaczyłem całe dzieło Boga –