1Jest zło, które widziałem pod słońcem i które jest powszechne wśród ludzi:
2Gdy jakiemuś człowiekowi Bóg dał bogactwo, majątek i sławę, tak że nie brakuje jego duszy nic z tego, czegokolwiek by pragnął, jednak Bóg nie daje mu możliwości spożywać tego, ale spożywa to obcy człowiek. Jest to marnością i ciężką niedolą.
3Choćby ktoś spłodził stu
4Nie widział nawet słońca i nic nie wie. Ma on większy spokój niż tamten.
5Bo choćby nawet żył przez dwa tysiące lat, nie zaznałby żadnego dobra. Czy wszyscy nie idą do jednego miejsca?
6Wszelki trud człowieka
7Czego więcej ma bowiem mądry od głupca? Albo czego
8Lepsze jest to, co oczy widzą, niż ciągłe pragnienie. To również jest marnością i utrapieniem ducha.
9Temu, kto jest, już nadano imię i wiadomo, że jest człowiekiem i że nie może się on spierać z mocniejszym od siebie.
10Ponieważ wiele jest rzeczy, które pomnażają marność, jaką z nich
11Któż bowiem wie, co jest dobre dla człowieka w tym życiu po wszystkie dni jego marnego życia, które jak cień przemijają? Albo kto oznajmi człowiekowi, co po nim będzie pod słońcem?