1«هرگاه دختری که هنوز در خانهٔ پدرش زندگی میکند، برای خداوند نذر کند یا تعهدی نماید،
2«اگر زنی قبل از ازدواج نذری کرده و یا با قول نسنجیدهای خود را متعهد کرده باشد،
3و شوهرش از قول او باخبر شود و در همان روزی که شنید چیزی نگوید، نذر او به قوت خود باقی خواهد ماند.
4ولی اگر شوهرش نذر یا تعهد او را قبول نکند، مخالفت شوهر نذر او را باطل میسازد و خداوند آن زن را میبخشد.
5اما اگر زن بیوهای یا زنی که طلاق داده شده باشد، نذر یا تعهدی کند، باید آن را ادا نماید.
6«اگر زنی ازدواج کرده باشد و در خانهٔ شوهرش نذر یا تعهدی کند،
7و شوهرش از این امر با اطلاع شود و چیزی نگوید، نذر یا تعهد او به قوت خود باقی خواهد بود.
8ولی اگر شوهرش در آن روزی که باخبر میشود به او اجازه ندهد نذر یا تعهدش را به جا آورد، نذر یا تعهد آن زن باطل میشود و خداوند او را خواهد بخشید، چون شوهرش به او اجازه نداده است به آن عمل کند.
9پس شوهر او حق دارد نذر یا تعهد او را تأیید یا باطل نماید.
10ولی اگر در روزی که شنید چیزی نگوید، معلوم میشود با آن موافقت کرده است.
11اگر بیش از یک روز صبر نموده، بعد نذر او را باطل سازد، شوهر مسئول گناه زنش است.»
12اینها دستورهایی است که خداوند به موسی داد، در مورد ادای نذر یا تعهد دختری که در خانهٔ پدرش زندگی میکند یا زنی که شوهر دارد.