1آنگاه خداوند به هارون فرمود: «تو و پسرانت و خانوادهات در برابر هر نوع بیحرمتی به این مکان مقدّس مسئول هستید. برای هر نوع عمل ناشایستی که در خدمت کاهنی صورت بگیرد، شما باید جوابگو باشید.
2لاویان باید در همۀ کارهای مربوط به خیمۀ ملاقات همراه شما باشند، ولی کسی که از قبیلهٔ لاوی نباشد نباید در این خدمت مقدّس تو را یاری دهد.
3به خاطر داشته باش که انجام وظایف مقدّس عبادتگاه و مذبح فقط به عهدهٔ کاهنان است. اگر از این دستورها پیروی کنید خشم خداوند دیگر بر شما نازل نخواهد شد.
4من لاویان را که از بستگان تو هستند از میان بنیاسرائیل انتخاب کردهام. ایشان را که وقف خداوند شدهاند همچون هدیه به شما میدهم تا در خیمهٔ ملاقات، وظایف خود را انجام دهند.
5ولی تو و پسرانت که کاهن هستید، باید شخصاً تمام خدمات مقدّس مذبح و قدسالاقداس را انجام دهید، چون خدمت کاهنی عطای خاصی است که آن را تنها به شما دادهام. هر فرد دیگری که بخواهد این کار را انجام دهد کشته خواهد شد.»
6خداوند این دستورها را به هارون داد: «شما کاهنان، مسئول دریافت هدایایی هستید که قوم اسرائیل برای من میآورند. تمام هدایای مخصوصی که به من تقدیم میشود از آن تو و پسرانت خواهد بود و این یک قانون دائمی است.
7از بین هدایای بسیار مقدّسی که بر مذبح سوخته نمیشود، این هدایا مال شماست: هدایای آردی، قربانیهای گناه و قربانیهای جبران.
8افراد مذکر باید در جای بسیار مقدّسی آنها را بخورند.
9تمام هدایای مخصوص دیگری که قوم اسرائیل با تکان دادن آنها در برابر مذبح به من تقدیم میکنند، از آن شما و پسران و دختران شماست. همهٔ اهل خانهتان میتوانند از این هدایا بخورند، مگر اینکه کسی در آن وقت نجس باشد.
10«نوبر محصولاتی که بنیاسرائیل به خداوند تقدیم میکنند، از آن شماست، یعنی بهترین قسمت روغن زیتون، شراب، غله،
11و هر نوع محصول دیگر که برای خداوند میآورند. اهالی خانهتان میتوانند از اینها بخورند، مگر اینکه در آن وقت نجس باشند.
12پس هر چه که وقف خداوند شود، از آن شماست.
13نخستزادگان بنیاسرائیل و نیز نخستزادههای حیوانات که وقف خداوند میشوند، از آن شماست. ولی هرگز نباید نخستزادهٔ حیواناتی را که من خوردن گوشت آنها را حرام کردهام و نیز نخستزادگان انسان را قبول کنید.
14هر کسی که صاحب اولین پسر شود باید برای آن، پنج مثقال نقره برحسب مثقال عبادتگاه، به شما بپردازد. او باید این مبلغ را وقتی پسرش یک ماهه شد، بیاورد.
15«ولی نخستزادهٔ گاو و گوسفند و بز را نمیتوان بازخرید نمود. آنها باید برای خداوند قربانی شوند. خون آنها را باید بر مذبح پاشید و چربیشان را سوزانید. این هدیه، هدیهای مخصوص و خوشبو برای خداوند است.
16گوشت این حیوانات مانند گوشت سینه و ران راست هدیهٔ مخصوص، مال شماست.
17آری، من تمامی این هدایای مخصوصی را که قوم اسرائیل برای من میآورند تا ابد به شما بخشیدهام. اینها برای خوراک شما و خانوادههایتان میباشد و این عهدی است دائمی بین خداوند و شما و نسلهای آیندهٔ شما.»
18و خداوند به هارون گفت: «شما کاهنان نباید هیچ ملک و دارایی در سرزمین اسرائیل داشته باشید، چون ملک و ثروت شما، من هستم.
19«دهیکهایی را که بنیاسرائیل تقدیم میکنند، من به قبیلهٔ لاوی، در مقابل خدمت آنها در خیمۀ ملاقات، دادهام.
20«از این پس، غیر از کاهنان و لاویان هیچ اسرائیلی دیگری حق ندارد وارد خیمهٔ ملاقات بشود، مبادا مجرم شناخته شود و بمیرد.
21فقط لاویان باید کارهای خیمهٔ ملاقات را انجام دهند و اگر از این لحاظ کوتاهی کنند، مقصر خواهند بود. در میان شما این یک قانون دائمی خواهد بود. لاویان در اسرائیل نباید صاحب ملک باشند؛
22چون دهیکهای قوم اسرائیل که به صورت هدیهٔ مخصوص به خداوند تقدیم میشود، از آن لاویان خواهد بود. این میراث ایشان است و ایشان ملکی در سرزمین اسرائیل نخواهند داشت.»
23خداوند، این هدیهٔ مخصوص را به عنوان هدیهٔ نوبر محصولات غله و شراب شما، منظور خواهد نمود.
24وقتی بهترین قسمت را تقدیم کردید، بقیهٔ هدایا را میتوانید برای خود بردارید، همانگونه که مردم پس از تقدیم هدایا، بقیهٔ محصول را برای خود نگه میدارند.
25شما و خانوادههایتان، میتوانید آن را در هر جایی که میخواهید بخورید، زیرا این مزد خدمتی است که در خیمهٔ ملاقات انجام میدهید.
26شما لاویان به سبب خوردن این هدایا مقصر نخواهید بود مگر اینکه از دادن یک دهم از بهترین قسمت آن به کاهنان، ابا نمایید. اگر این قسمت را به کاهنان ندهید، نسبت به هدایای مقدّس قوم اسرائیل بیحرمتی کردهاید و سزای شما مرگ است.»