1آنگاه ایوب پاسخ داد:
2تا به کی میخواهید عذابم بدهید و با سخنانتان مرا خرد کنید؟
3پیدرپی به من اهانت میکنید و از این رفتارتان شرم نمیکنید.
4اگر من خطا کردهام، خطای من چه صدمهای به شما زده است؟
5شما خود را بهتر از من میپندارید و این مصیبت مرا نتیجهٔ گناه من میدانید،
6در حالی که این خداست که مرا به چنین روزی انداخته و در دام خود گرفتار کرده است.
7فریاد برمیآورم و کمک میخواهم، اما هیچکس صدایم را نمیشنود و کسی به فریادم نمیرسد.
8خدا راهم را سد کرده و روشنایی مرا به تاریکی مبدل نموده است.
9او عزت و فخر را از من گرفته
10و از هر طرف مرا خرد کرده است. او مرا از پا درآورده و درخت امیدم را از ریشه برکنده است.
11خشم او علیه من شعلهور است و او مرا دشمن خود به حساب میآورد.
12لشکریانش به پیش میتازد و بر ضد من سنگر میسازند، و گرداگردِ خیمهام اردو میزنند.
13برادرانم را از من دور کرده است، و آشنایانم بر ضد من برخاستهاند.
14بستگانم از من روگردانیده و همهٔ دوستانم مرا ترک گفتهاند.
15اهل خانه و حتی خدمتکارانم با من مانند یک غریبه رفتار میکنند و من برای آنها بیگانه شدهام.
16خدمتکارم را صدا میکنم، حتی به او التماس مینمایم، ولی او جوابم را نمیدهد.
17نَفَسم برای زنم مشمئزکننده است، و برادرانم طاقت تحمل مرا ندارند.
18بچههای کوچک هم مرا خوار میشمارند و وقتی مرا میبینند مسخرهام میکنند.
19حتی نزدیکترین دوستانم از من منزجرند و آنانی که دوستشان میداشتم از من روگردان شدهاند.
20از من پوست و استخوانی بیش نمانده است، به زحمت از چنگ مرگ گریختهام.
21آه ای دوستان، به من رحم کنید، زیرا دست خدا بر من سنگین شده است.
22چرا شما هم مثل خدا مرا عذاب میدهید؟ آیا از خوردن گوشت بدنم سیر نشدهاید؟
23اما من میدانم که رهانندهام زنده است و سرانجام بر زمین خواهد ایستاد؛
24و میدانم حتی بعد از اینکه بدن من هم بپوسد، خدا را خواهم دید!
25من خود با این چشمانم او را خواهم دید! چه امید پرشکوهی!
26چطور جرات میکنید به آزار من ادامه دهید و بگویید: «مقصر خودش است»؟
27از شمشیر مجازات خدا بترسید و بدانید که او شما را داوری خواهد کرد.