1خداوند به قوم خود چنین میگوید: «با انصاف رفتار کنید و آنچه را که راست و درست است انجام دهید، زیرا بهزودی میآیم تا شما را آزاد سازم.
2من کسانی را که حرمت روز ”شَبّات“ را نگاه میدارند و از انجام دادن هر کار بدی دوری میکنند، برکت خواهم داد.»
3قومهای غیریهود نیز وقتی خداوند را بپذیرند، از برکت او برخوردار خواهند شد. پس ایشان نگویند: «خداوند ما را از قوم خود نمیداند.» همچنین مردانی که نمیتوانند صاحب فرزند شوند گمان نکنند که از قوم خدا جدا هستند؛
4زیرا خداوند دربارهٔ آنها میگوید: «اگر ایشان حرمت روز شَبّات را نگه دارند و آنچه را که مورد پسند من است بجا آورند و به عهد من وفادار بمانند،
5آنگاه نام ایشان در خانهٔ من و در میان قوم من تا ابد به یادگار خواهد ماند و نامی پر افتخارتر از نام کسانی خواهد بود که صاحب فرزند هستند.»
6همچنین خداوند در مورد قومهای غیریهود که به قوم او ملحق میشوند و او را خدمت میکنند، و او را دوست داشته، خدمتگزار او میشوند، چنین میگوید: «اگر حرمت روز شَبّات را نگاه دارند و به عهد من وفادار بمانند،
7ایشان را نیز به کوه مقدّس خود خواهم آورد و در خانهٔ عبادتم ایشان را شاد خواهم ساخت و قربانیها و هدایای ایشان را قبول خواهم کرد. خانهٔ من خانهٔ دعا برای همهٔ قومها خوانده خواهد شد.»
8خداوند که بنیاسرائیل را از تبعید به وطن باز میگرداند، میفرماید: «علاوه بر قوم خود اسرائیل، قومهای دیگر را نیز جمع کرده، به اسرائیل خواهم آورد.»
9خداوند به قومهای بیگانه دستور میدهد که مانند حیوانات درنده به قوم او حمله کنند و آنان را بدرند.
10او میگوید: «رهبران اسرائیل که میبایست قوم مرا از خطر آگاه سازند، خود کور هستند و فهم ندارند. مانند سگهای گلهای هستند که هنگام خطر پارس نمیکنند؛ فقط دوست دارند دراز بکشند و بخوابند.
11سگهای حریصی هستند که هرگز سیر نمیشوند. این رهبران قوم، فهم و شعور ندارند. هر چه دلشان میخواهد میکنند و فقط دنبال سود خود هستند.
12آنها میگویند: ”بیایید شراب بیاوریم و بنوشیم و مست شویم. زندگی همین است. فردا روز بهتری خواهیم داشت!“»