1केरीन जोरवरी हे काय ज्यी खेरली वातु आपु होमलेल हेते, त्यु पोर मोन लागाड़े, ओहलो नाय एय काय आपु तीह रेन सेटा जात रेहु।
2काहाकाय जो वचन हेरोगदुतान द्वारे केवाय जायेल एतो, जेवी तो थोबीन रियेल एने एकेक गुनो एने उकुम नाह माणनेन ठिक ठिक बुदलो आपेह,
3ते आपु ओहला मोटला सुटकारा पोर द्यान नाह देन किहीक वोच सेकतेह? ज्यान बाराम पेल आमुह मालीक केयो, एने जा ताह होमलेल एता ता फाय रेन आमुह पुतो लागो काय तो सुटकारो खीरलो हे।
4ता सावाय बोगवान तान मोरजीन गेत निसाण्यु, चोमेत्कार ने कामे एने बात बातीन ताकेतीन कामे, एने चोखाला जीवान वरदान वाटाणेन द्वारे ज्यान गोवाय दिते रिनो।
5बोगवान ती आवणारी देरतीह जीन वात आपु केरतेह, हेरोगदुतान ताबाम नाह होप्यो।
6पुण कुण तीबी चोखाली पुस्तेक माय ज्यी गोवाय दियेल हे:
7तु ताह हेरोगदुताह रेन थुड़ोस कोम किरेल हे;
8तु आखी वोस्तु तान ताबाम किर दियेल हे।”
9पुण आपु यीशुह जो हेरोगदुताह रेन थुड़ोस कोम किरेल ईतो, मोतीन दुख उखेलनेन वोजेसे बोड़ाय एने आदर ने मुकूट पेर रियेल देखतेह, काहाकाय बोगवानान किव माय तु एकेक माणहान केरता मोतीन होवाद चाखी।
10काहाकाय जान केरता आखो काय हे एने जान द्वारे आखो काय हे, ताह ज्योच हाजो लागनो काय जुलबुखे तो मोकतास बेटाख बोड़ाय माय पोचाड़ी, ते तान सुटकारो आपणाराह दुख उखेलनेन द्वारे पाको केरी।
11काहाकाय चोखो केरनार एने जा चोखाला केराय जातेह, आखा एकुस मुलाम रेन हेते, तीस कारेण तो ताह बाहख बोणीख केणे नाह लाजवात।
12तो किथे,
13उंजु पोशो ज्य किथे, “मी ता पोर बुरहो केरूह।” एने उंजु ज्य किथे, “हुमेल, मी ता सोरा हिऱ्यो जाह बोगवान माहु आपेल हे।”
14जेवी सोरा माह एने लुय ने गोवांदी हेते, ते तु सोता बी तान बाराबोर तान गोवांद्यो एय गीयो, काहाकाय मोतीन द्वारे ताह जाह मोती पोर ताकेत जुड़ेल एती, मतलब सैतानाह विणकाम्यो केर देय,
15एने जोलाक मोतीन बिय ने वोजेसे जीवाय ने गुलामी माय फुसील एता, ताह सोड़ेव लेय।
16काहाकाय तो ते हेरोगदुताह नाह, पुण अब्राहाम ने वोसीह मोदेक किरेह।
17ज्यान वोजेसे ताह ज्य जोवतालो काय आखी वातु माय आपणा बायाख ने गेत बोणी, ज्याकेरीन तो ती वातु माय ज्यु बोगवाना हेऱ्यु नातो मेलत्युह। एक गिणातो एने बोरहावालो मुठलो बोगवानान मुखी चाकर्यो बोणी, ताकाय तो माणहान पाप माफ केरनेन केरता बोली बोणी।
18काहाकाय जेवी तो पारेख ने हाल माय दुख विसेल ईतो, ते तो तान बी मोदेक केर सिकेह जान पारेख ईथे।