സഭാപ്രസംഗി 7

¹സൽപ്പേർ സുഗന്ധതൈലത്തെക്കാൾ ഉത്തമം,

²വിരുന്നുവീട്ടിൽ പോകുന്നതിനെക്കാൾ

³ചിരിയെക്കാൾ വ്യസനം നല്ലത്,

⁴ജ്ഞാനിയുടെ ഹൃദയം വിലാപവീട്ടിലും,

⁵ഭോഷരുടെ പാട്ടു കേൾക്കുന്നതിനെക്കാൾ

⁶കലത്തിനു ചുവട്ടിലെ തീയിൽ മുള്ളുകൾ എരിഞ്ഞുപൊട്ടുന്നതെങ്ങനെയോ,

⁷കവർച്ച ജ്ഞാനിയെ ഭോഷനാക്കുന്നു,

⁸ആരംഭത്തെക്കാൾ അവസാനം നല്ലത്,

⁹തിടുക്കത്തിൽ ദേഷ്യപ്പെടരുത്;

¹⁰“പഴയകാലം ഇന്നത്തെക്കാൾ നല്ലതായിരുന്നതെന്തുകൊണ്ട്?” എന്നു പറയരുത്.

¹¹ജ്ഞാനം ഒരു പൈതൃകസ്വത്തുപോലെതന്നെ നല്ലത്.

¹²ജ്ഞാനം ഒരു അഭയം;

¹³ദൈവത്തിന്റെ പ്രവൃത്തിയെ ഓർക്കുക:

¹⁴ശുഭകാലത്ത് ആനന്ദിക്കുക;

¹⁵എന്റെ ഈ അർഥശൂന്യജീവിതത്തിൽ ഞാൻ ഇവ രണ്ടും കണ്ടു:

¹⁶അതിനീതിനിഷ്ഠരാകരുത്,

¹⁷അതിദുഷ്ടരാകരുത്,

¹⁸ഒന്നിനെ പിടിക്കുക,

¹⁹ഒരു നഗരത്തിലെ പത്തു ഭരണകർത്താക്കളെക്കാൾ

²⁰ശരിമാത്രം ചെയ്യുകയും ഒരിക്കലും പാപം ചെയ്യാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന

²¹മനുഷ്യർ പറയുന്ന സകലവാക്കുകൾക്കും ചെവികൊടുക്കരുത്,

²²നീ തന്നെ അനേകപ്രാവശ്യം മറ്റുള്ളവരെ ശപിച്ചിട്ടുള്ളത്

²³ഇവയെല്ലാം ജ്ഞാനത്താൽ പരീക്ഷിച്ചിട്ടുള്ള ഞാൻ പറഞ്ഞു,

²⁴അതിവിദൂരവും അത്യഗാധവും ആയിരുന്നു—

²⁵അതുകൊണ്ട് ഞാൻ എന്റെ മനസ്സിനെ

²⁶മരണത്തെക്കാൾ കയ്‌പായി ഞാൻ കണ്ട ഒന്നുണ്ട്;

²⁷“നോക്കൂ, ഇവയൊക്കെയാണ് എന്റെ കണ്ടെത്തലുകൾ,” സഭാപ്രസംഗി പറയുന്നു:

²⁸“എന്റെ നിരീക്ഷണങ്ങൾ തുടർന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു,

²⁹ഈ ഒരു കാര്യംമാത്രം ഞാൻ കണ്ടെത്തി: