1Мудрая жонка ўладкуе свой дом, а неразумная разбурыць яго сваімі рукамі.
2Хто ідзе простаю дарогаю, баіцца Госпада; а чые дарогі крывыя, той ня дбае пра Яго.
3У вуснах у немысьля - біч на яго ганарыстасьць; а вусны мудрых ахоўваюць самыя сябе.
4Дзе няма валоў, там - ясьлі пустыя; а багата ж прыбытку ад сілы валоў.
5Верны сьведка ня хлусіць, а ілжу пашырае сьведка ілжывы.
6Распусны шукае мудрасьці і не знаходзіць; а разумны лёгка набывае веды.
7Адыдзі ад чалавека пустога, у якога ты ня бачыш разумных вуснаў.
8Мудрасьць разумнага - што ён зважае на дарогу сваю, а дурасьць немысьляў - толькі ашука.
9Неразумныя сьмяюцца з грэху, а сярод праведных - Божая мілата.
10Сэрца ведае горыч сваю, і чужынец ня дзеліць радасьці ягонай.
11Дом беззаконных зруйнуецца, а жытлішча праведных расьцьвіце.
12Ёсьць шляхі, якія здаюцца чалавеку простымі; але канец іх - шлях сьмерці.
13І ад сьмеху часам баліць сэрца, і канцом радасьці бывае смутак.
14Чалавек з разбэшчаным сэрцам насыціцца ад дарог сваіх, і добры - ад сваіх.
15Немысель верыць кожнаму слову, а разумны зважае на крокі свае.
16Мудры баіцца і ўнікае зла, а неразумны раздражнёны і саманадзейны.
17Запальчывы можа ўчыніць глупства; а чалавек, які наўмысна чыніць благое, ненавісны.
18Невукі спадкуюць дурасьць, а разумных увенчваюць веды.
19Схіляцца ліхія перад добрымі, і бязбожныя - каля варот праведніка.
20Беднага ненавідзіць, бывае, нават блізкі яго, а ў багатага многа сяброў.
21Хто пагарджае блізкім сваім, той грэшыць; а мілажальны да бедных, той шчасны.
22Ці не памыляюцца тыя, што намышляюць ліхое? Мілажаль і вернасьць у тых, што намышляюць добрае.
23Ад усякае працы ёсьць прыбытак, а ад пустаслоўя толькі пахіба.
24Вянок мудрых - багацьце іхняе, а дурасьць невукаў дурасьць і ёсьць.
25Верны сьведка ратуе душы, а ілжывы нагаворвае шмат ілжы.
26У страху перад Госпадам - надзея цьвёрдая, і сынам сваім Ён прыстанішча.
27Страх Гасподні - крыніца жыцьця, што аддаляе ад сетак сьмерці.
28У мностве народу - веліч цара, а пры малалюдзтве - бяда ўладару.
29У цярплівага чалавека багата розуму, а ў палкага многа дурасьці.
30Ціхмянае сэрца - жыцьцё целу, а зайздрасьць - гнілізна касьцям.
31Хто ўціскае беднага, той ганіць Творцу яго; а хто шануе Яго, той творыць дабро беднаму.
32За ліха сваё бязбожны будзе адкінуты, а праведны і пры сьмерці сваёй мае надзею.
33Мудрасьць у сэрцы ў разумнага, і сярод неразумных яна адкрываецца.
34Праведнасьць узвышае народ, а беззаконьне - ганьба народаў.
35Ласка царова - рабу разумнаму, а гнеў цара - супроць таго, хто ганьбіць яго.