গীত 42

¹হৰিণীয়ে যেনেকৈ জুৰিলৈ অতি হাবিয়াহ কৰে,

²ঈশ্বৰৰ কাৰণে, জীৱন্ত ঈশ্বৰৰ কাৰণে মোৰ প্ৰাণ তৃষ্ণাতুৰ হৈছে;

³মোৰ চকুলো দিনে-ৰাতিয়ে মোৰ আহাৰ হ’ল,

⁴কান্দোনত যেতিয়া মোৰ অন্তৰাত্মা ভাগি পৰে,

⁵হে মোৰ মন, তুমি কিয় নিৰাশ হৈছা?

⁶মোৰ প্ৰাণ মোৰ অন্তৰত নিৰাশ হৈছে;

⁷তোমাৰ জলপ্ৰপাতৰ শব্দত জল সমূহে জল সমূহক মাতিছে;

⁸যিহোৱাই দিনত তেওঁৰ গভীৰ প্রেমক মোৰ ওপৰত আদেশ কৰে আৰু ৰাতি তেওঁৰ গীত মোৰ সঙ্গী হয়;

⁹মই মোৰ শিলা ঈশ্বৰক কম, “কিয় তুমি মোক পাহৰিলা?

¹⁰মোৰ শত্ৰুবোৰে যেতিয়া মোক ঠাট্টা কৰি কৈ থাকে যে “তোমাৰ ঈশ্বৰ ক’ত আছে”

¹¹হে মোৰ প্রাণ, তুমি কিয় নিৰাশ হৈছা?