1হে মোৰ ঈশ্বৰ, হে মোৰ ঈশ্বৰ, তুমি কিয় মোক ত্যাগ কৰিলা?
2হে মোৰ ঈশ্বৰ মই দিনত তোমাৰ আগত প্ৰাৰ্থনা কৰোঁ, কিন্তু তুমি উত্তৰ নিদিয়া,
3কিন্তু তুমি হলে পবিত্ৰ,
4তোমাৰ ওপৰতে আমাৰ পূর্বপুৰুষসকলে ভাৰসা কৰিছিল;
5তেওঁলোকে তোমাৰ আগত কাতৰোক্তি কৰিলে আৰু উদ্ধাৰ পালে;
6কিন্তু মই কেৱল এটা পোক মাথোন, মানুহ নহওঁ;
7যিসকলে মোক দেখে, তেওঁলোক সকলোৱেই মোক হাঁহে;
8“তেওঁতো যিহোৱাৰ ওপৰত ভাৰসা কৰে, তেন্তে তেৱেঁ তেওঁক উদ্ধাৰ কৰক;
9কিন্তু যি জনাই মোক মাতৃ গৰ্ভৰ পৰা উলিয়াই আনিলে, সেই জনা তুমিয়েই;
10জন্মৰ পিছৰে পৰা মোক তোমাৰ হাতত দিয়া হ’ল;
11তুমি মোৰ ওচৰৰ পৰা দূৰৈত নাথাকিবা;
12মোৰ চাৰিওফালে যেন অনেক ভতৰাই বেৰি ধৰিছে;
13ক্ষুধার্ত সিংহই যেনেকৈ গৰ্জ্জন কৰে,
14মোক পানীৰ দৰে ঢালি পেলোৱা হ’ল,
15মাটিৰ পাত্রৰ শুকান টুকুৰা এটাৰ দৰে
16কিয়নো কুকুৰবোৰ মোৰ চাৰিওফালে আছে,
17মোৰ আটাইবোৰ হাড় মই লেখিব পাৰোঁ;
18নিজৰ মাজত তেওঁলোকে মোৰ কাপোৰ-কানি ভাগ বাঁটি লৈছে;
19কিন্তু তুমি হ’লে, হে যিহোৱা, দূৰৈত নাথাকিবা!
20তৰোৱালৰ পৰা মোৰ প্ৰাণ ৰক্ষা কৰা;
21সেই সিংহৰ মুখৰ পৰা তুমি মোক পৰিত্ৰাণ কৰা!
22ভাইসকলৰ আগত মই তোমাৰ নাম প্ৰচাৰ কৰিম;
23তোমালোক যিসকলে যিহোৱাক ভয় কৰা, তেওঁৰ প্ৰশংসা কৰা,
24তেওঁ দুখীৰ দুখ দেখি হেয়জ্ঞান নকৰিলে,
25মহা সমাজৰ মাজত মোৰ যি প্ৰশংসা, সেয়া তোমাৰ পৰাই আহে;
26দুখী লোকসকলে খাই তৃপ্ত হব;
27পৃথিবীৰ শেষ সীমাত থকা লোকসকলেও যিহোৱাক সোঁৱৰণ কৰি উলটি আহিব;
28কিয়নো ৰাজ্য যিহোৱাৰেই,
29পৃথিবীৰ অহংকাৰী22:29 ধনী লোকসকলেও তেতিয়া তেওঁৰ সন্মুখত ভোজন কৰি প্ৰণিপাত কৰিব;
30ভৱিষ্যত বংশধৰসকলে তেওঁৰ সেৱা কৰিব;
31যিসকলৰ এতিয়াও জন্ম হোৱা নাই,