গীত 144

¹যিহোৱাৰ প্রশংসা হওঁক; তেওঁ মোৰ আশ্রয়-শিলা;

²তেওঁ মোৰ চিৰস্থায়ী প্রেম আৰু মোৰ কোঁঠ,

³হে যিহোৱা, মানুহ নো কি যে তুমি মানুহক গণ্য কৰা?

⁴মনুষ্য নিঃশ্বাস মাথোন; তেওঁৰ আয়ুস গুচি যোৱা ছাঁৰ নিচিনা।

⁵হে যিহোৱা, তোমাৰ আকাশ-মণ্ডলক দোঁৱাই নত কৰি তুমি নামি আহাঁ;

⁶তুমি বজ্ৰপাত পেলাই শত্রুবোৰক বিছিন্ন কৰা;

⁷তুমি ওপৰৰ পৰা তোমাৰ হাত মেলি দিয়া;

⁸তেওঁলোকৰ মুখে মিছা কথা কয়,

⁹হে ঈশ্বৰ, মই তোমাৰ উদ্দেশ্যে নতুন গীত গাম;

¹⁰তুমিয়েই ৰজাসকলক জয়দান কৰা;

¹¹নিষ্ঠুৰ তৰোৱালবোৰৰ পৰা মোক ৰক্ষা কৰা

¹²আমাৰ পুত্ৰবোৰ যেন গছ পুলিৰ নিচিনাকৈ যৌৱনত বৃদ্ধি পায়,

¹³আমাৰ ভঁড়ালবোৰ যেন সকলো ধৰণৰ উৎপাদনৰ খাদ্যবস্তুৰে পৰিপূৰ্ণ থাকে;

¹⁴আমাৰ বলধবোৰে যেন গধুৰ বোজা বহন কৰিব পাৰে;

¹⁵ধন্য সেই জাতি, যাৰ এনে আশীর্বাদপূর্ণ অৱস্থা হয়;