গীত 10

¹হে যিহোৱা, তুমি কিয় দূৰৈত ৰৈ আছা?

²অহংকাৰৰ কাৰণে দুষ্টলোকে দৰিদ্রক নির্যাতিত কৰে;

³দুষ্টলোকে নিজৰ মনৰ দুষ্ট ইচ্ছাত অহংকাৰ কৰে;

⁴দুষ্টলোকে নিজৰ সমর্থনত গৰ্ব্ব কৰি কয়;

⁵সকলো সময়তে তেওঁলোক সফলতাৰ পথত আগবাঢ়ি যায়;

⁶তেওঁলোকে মনতে কয়, “একোৱেই মোক লৰচৰ কৰিব নোৱাৰিব।

⁷তেওঁলোকৰ মুখ অভিশাপ, ছলনা আৰু অত্যাচাৰী কথাৰে পৰিপূৰ্ণ;

⁸গাৱঁৰ ওচৰত তেওঁলোকে গোপনে খাপ পাতি বহি থাকে;

⁹তেওঁলোকে গুপুত ঠাইত খাপ পাতি সিংহৰ দৰে প্রতীক্ষাত থাকে;

¹⁰তেওঁলোকে চাপৰি কুঁজা হৈ

¹¹তেওঁলোকে নিজৰ মনতে ভাৱে, “ঈশ্বৰে পাহৰিলে;

¹²হে যিহোৱা, উঠা; হে ঈশ্বৰ তোমাৰ হাত তুলি ধৰা;

¹³দুষ্টবোৰে ঈশ্বৰক কিয় তুচ্ছ বুলি ভাৱে?

¹⁴কিন্তু, হে ঈশ্বৰ, তুমি হ’লে দেখা পোৱা;

¹⁵দুষ্ট আৰু অসৎ লোকৰ ক্ষমতাৰ বাহু তুমি ভাঙি পেলোৱা;

¹⁶যিহোৱা চিৰকালৰ ৰজা;

¹⁷হে যিহোৱা, নম্ৰ লোকৰ অন্তৰৰ ইচ্ছাৰ কথা তুমি শুনিবা;

¹⁸এই পৃথিৱীৰ লোকে তেওঁলোকক যেন পুনৰ ভয় দেখুৱাব নোৱাৰিব;