1নিশ্চয়ে ৰূপৰ আকৰ আছে আৰু যি সোণ খপা যায়;
2লোহা মাটিৰ পৰা উলিওৱা হয়,
3মানুহে অন্ধকাৰ শেষ কৰে,
4সিহঁতে আকৰ খান্দি গৈ মানুহ থকা ঠাইৰ পৰা দূৰৈ হয়,
5যি পৃথিবীৰ পৰা শস্য উৎপন্ন হয়,
6তাৰ শিলবোৰ নীলকান্ত বাখৰ থকা ঠাই,
7সেই পথ হিংসক পক্ষীয়ে নাজানে,
8গৰ্ব্বী হিংসুক জন্তুবোৰে তাত খোজ দিয়া নাই,
9মানুহে অতি টান শিলত হাত দিয়ে;
10সি শিলৰ মাজে মাজে নলা কাটে,
11সি জুৰিবোৰ পানী এটোপাও সৰকিব নোৱাৰাকৈ ভেটে,
12কিন্তু জ্ঞান ক’ত পোৱা যায়?
13মনুষ্যই তাৰ মূল্য নাজানে,
14অগাধ জলে কয়, এইটি মোত নাই,
15শুদ্ধ সোণ দিওঁ তাক পোৱা নাযায়,
16ওফীৰৰ সুবৰ্ণ আৰু বহুমূল্য বৈদূৰ্য্য,
17সোণ আৰু আৰ্চি তাৰ তুল্য হ’ব নোৱাৰে,
18তাৰ আগত পোৱাল আৰু স্ফটিকৰো নাম লব নোৱাৰি,
19কুচ দেশীয় গোমেদক বাখৰও তাৰ তুল্য নহয়,
20তেন্তে জ্ঞান ক’ৰ পৰা আহে?
21এইটো সকলো প্ৰাণীৰ চকুৰ পৰা গুপ্ত,
22বিনাশ আৰু মৃত্যুৱে কয়,
23তাৰ পথ ঈশ্বৰেহে জানে,
24কিয়নো তেওঁ পৃথিবীৰ অন্তলৈকে দেখে, আৰু
25তেওঁ যেতিয়া বায়ুৰ গুৰুত্ব নিৰূপণ কৰিলে,
26যেতিয়া তেওঁ বৃষ্টিৰ নিয়ম নিৰূপণ কৰিলে,
27তেতিয়া তেওঁ জ্ঞানক দেখিলে, আৰু প্ৰকাশ কৰিলে,
28আৰু তেওঁ মনুষ্যক কলে,