1পৃথিৱী জানো মানুহৰ ৰণ-ভুমি নহয়?
2সন্ধিয়াৰ ছাঁলৈ হাবিয়াহ কৰা বন্দীৰ নিচিনাকৈ,
3অসাৰ মাহ কেইটা অধিকাৰ স্বৰূপে মোক ভোগ কৰোঁৱা হৈছে,
4শোওঁতে মই কওঁ, মই কেতিয়া উঠিম?
5পোক আৰু মাটিৰ দলিয়েই মোৰ গা ঢকা বস্ত্ৰস্বৰূপ;
6মোৰ আয়ুস তাঁতীৰ হাতৰ মাকোতকৈয়ো বেগী,
7তুমি ভাবি চোৱা, মোৰ প্ৰাণ নিশ্বাসমাত্ৰ;
8মোক দৰ্শন কৰোঁতাৰ চকুৱে মোক পুনৰ নেদেখিব।
9মেঘ যেনেকৈ কমি কমি নাইকিয়া হয়,
10তেওঁ নিজৰ ঘৰলৈ পুনৰ উলটি নাহিব,
11এই হেতুকে মই মুখ জপাই নাথাকিম;
12তুমি যে মোৰ ওপৰত পৰীয়া ৰাখা,
13মই যেতিয়া কওঁ, যে, ‘মোৰ বিচনাই মোক শান্তনা কৰিব,
14তেতিয়া তুমি নানা সপোনেৰে মোক ভয় লগোৱা,
15তেতিয়া মোৰ প্ৰাণে উশাহ লোৱা বন্ধ কৰি দিবলৈ বাঞ্ছা কৰে,
16জীৱনক মোৰ ঘিণ লাগিছে, মই সদায় জীয়াই থাকিব নোখোজোঁ;
17মানুহনো কি, তুমি যে তালৈ লক্ষ্য কৰা,
18তুমি যে প্ৰতিটো ৰাতিপুৱা তাৰ বুজ-বিচাৰ লোৱা,
19তুমিনো মোৰ পৰা চকু নাতৰোৱাকৈ কিমান কাল থাকিবা?
20হে মনুষ্যলৈ চকু দিওঁতা জনা, যদি মই পাপ কৰিলোঁ,
21তুমি মোৰ পাপ কিয় ক্ষমা নকৰা?