1তিৰোতাৰ পৰা জন্ম পোৱা যি মনুষ্য,
2তেওঁ ফুলৰ দৰে ফুলে, আৰু জঁয় পৰে;
3এনে লোকলৈ তুমি চকু মেলি চাইছা?
4অশুচিৰ পৰা শুচি কোনে উলিয়াব পাৰে?
5তেওঁৰ আয়ুসৰ দিন নিশ্চয় কৰা হ’ল,
6ভাড়াতীয়লোকৰ দৰে তেওঁ নিজৰ দিন পূৰ্ণ নকৰালৈকে,
7কিয়নো গছৰ আশা আছে,
8যদি মাটিত তাৰ শিপা বুঢ়া হয়,
9তথাপি পানীৰ গোন্ধ পালে তাৰ গজালি ওলায়,
10কিন্তু মানুহ মৰে আৰু ক্ষয় পায়;
11যেনেকৈ জলাহৰ পানী ঢুকাই যায়,
12তেনেকৈ মানুহ মৰিলে পুনৰ নুঠে,
13অস, তুমি মোক চিয়োলত লুকুৱাই থোৱা হ’লে,
14যদি কোনো মানুহ মৰে, তেনেহলে তেওঁ কি পুনৰায় জীব নে?
15তেতিয়া তুমি মাতিবা, আৰু মই উত্তৰ দিম;
16কিন্তু এতিয়া তুমি মোৰ ভৰিৰ খোজকো হিচাব কৰিছা;
17মোৰ অধৰ্ম থৈলাত বন্ধ কৰি মোহৰ মৰা হৈছে,
18কিন্তু পৰ্ব্বতো পৰি যায় আৰু নাইকিয়া হয়;
19পানীয়ে শিলবোৰকো ক্ষয় নিয়ায়,
20তুমি তেওঁক একেবাৰে মৰমান্তিক আঘাত কৰাত, তেওঁ লোকান্তৰলৈ যায়।
21তেওঁৰ পুতেকবোৰ মৰ্য্যদাৱন্ত হলেও, তেওঁ সেই বিষয়ে নাজানে;
22কিন্তু তেওঁৰ নিজ শৰীৰে বেদনা পায়,