1In finem, filiis Core. Psalmus.
2Audite hæc, omnes gentes ; auribus percipite, omnes qui habitatis orbem :
3quique terrigenæ et filii hominum, simul in unum dives et pauper.
4Os meum loquetur sapientiam, et meditatio cordis mei prudentiam.
5Inclinabo in parabolam aurem meam ; aperiam in psalterio propositionem meam.
6Cur timebo in die mala ? iniquitas calcanei mei circumdabit me.
7Qui confidunt in virtute sua, et in multitudine divitiarum suarum, gloriantur.
8Frater non redimit, redimet homo : non dabit Deo placationem suam,
9et pretium redemptionis animæ suæ. Et laborabit in æternum ;
10et vivet adhuc in finem.
11Non videbit interitum, cum viderit sapientes morientes : simul insipiens et stultus peribunt. Et relinquent alienis divitias suas,
12et sepulchra eorum domus illorum in æternum ; tabernacula eorum in progenie et progenie : vocaverunt nomina sua in terris suis.
13Et homo, cum in honore esset, non intellexit. Comparatus est jumentis insipientibus, et similis factus est illis.
14Hæc via illorum scandalum ipsis ; et postea in ore suo complacebunt.
15Sicut oves in inferno positi sunt : mors depascet eos. Et dominabuntur eorum justi in matutino ; et auxilium eorum veterascet in inferno a gloria eorum.
16Verumtamen Deus redimet animam meam de manu inferi, cum acceperit me.
17Ne timueris cum dives factus fuerit homo, et cum multiplicata fuerit gloria domus ejus :
18quoniam, cum interierit, non sumet omnia, neque descendet cum eo gloria ejus.
19Quia anima ejus in vita ipsius benedicetur ; confitebitur tibi cum benefeceris ei.
20Introibit usque in progenies patrum suorum ; et usque in æternum non videbit lumen.
21Homo, cum in honore esset, non intellexit. Comparatus est jumentis insipientibus, et similis factus est illis.